E-Dergi

Ayrıntı, Yeraltı-113. Bu defa genç diyebileceğimiz bir kalemden. Oscar Coop-Phane.

Bir sokak fahişesi Nanou. Kendi ifadeleriyle ‘gerçek bir kaldırım fahişesi’. Yüksek topuk, dikkat çeken kıyafetler ve mentollü sigarası.
•
Dominique, Joncourt, Georges.
Emmanuel, Estelle, Baton, Victor.
Luc ve Pio. Jipe ve Antonio.
Ha bir de sünger Robert.

Çevresindekileri yazarından, Nanou’yu mesai sonrası defterinden okuyacağız.

Yalın, akıcı ve etkileyici. Seveceğinizi düşünüyorum.

“… Tavşan’ın, hemen çitin altındaki büyük bir tavşan deliğinin içine atladığını gördü.

Bir saniye sonra Alice de onun peşinden deliğe girdi, tekrar nasıl yukarı çıkacağını hiç düşünmemişti.” (s.4)
•
Böyle başlıyor hikayemiz. Benzersiz karakterlerle tanışma hikayemize bu şekilde adım atıyoruz. Alice peşinden.
•
Yazarına yapılan suçlamalar, Alice’e yönlendirilen ‘şizofren’ ithamları, çocuk kitabı olamayacağını söyleyen cümleler ve diğerleriyle 150 yıldır okunuyor. Okunacak.
•
Tavşan’ı, Fare’si, Küçük Kertenkele’si, Tırtıl’ı, Şapkacı’sı, Kraliçe’si, Sahte Kaplumbağa’sı ve Griffin’i ile halen okunmayı bekliyor Alice. Ve beraberinde elbette anlaşılmayı.
•
Gözlerini açtığında ‘donuk gerçeklikle’ karşılaşmaktan korkan okurlara… Buyurun.

7 Ekim 1835. Puşkin’e yazıyor Gogol:

“Bir iyilik istiyorum, bir konu ver bana. Komik olsa da olmasa da fark etmez; yeter ki tamamıyla Rusya’ya ait bir hikaye olsun.”
•
1837 başında ölen Puşkin’in cevabı Gogol’a ulaşmış mıdır bilmiyorum; ama Müfettiş’in ortaya çıkışı ulaştığını gösteriyor.

Ne istiyordu Gogol…

Komik olup olmaması önemli değil. Sanıyorum tirajikomik bir durum var burada.

Rusya’ya ait olsun diyordu. Peki Rusya nedir? Aksak bürokrasi. Bitmeyen derecede memurlar. İşlemez olmuş düzenin sitemkar vatandaşları.

Evet. Hepsi mevcut burada. Kalabalık isim kadrosu, akıcı bir dil ve etkileyici konu. Kült bir eser zaten. Yeni bir şey söyleme şansım yok. Seveceksin.

14. sokaktaki bilardo salonu.

48 yaşını doldurmuş bir adam: Ricardo Laverde. 20 yıl hapis yatmış; seyrek saçlı, kupkuru derisi, uzun ve kirli tırnaklarıyla bir gizemli.

30 yaşına ulaşmamış bir öğretim görevlisi: Antonio Yammara. Mutlu bir aile yaşamı da cabası.
•
Bir şekilde tanışıyorlar. Zor da olsa paylaşıyor Laverde yaşamına dair bazı detayları. Bir de ‘kaset’ sunuyor Antonio’ya. Dinliyorlar.

Kaseti dinledikleri gün silahlı saldırıya uğruyorlar ve Ricardo Laverde ardında bıraktığı esrarla ölüyor.
•
Yıllarca peşini bırakmıyor bu mevzu Antonio’nun. Gizemini koruyan olayın perdesini aralamak niyetinde yıllarını harcıyor.

Peki devamında…? Kitabı edinmeniz gerekecek.

Çok ödüllü Vasquez’den iyi bir dil ve kurgu başarısı bence. Ve Süleyman Doğru çevirisiyle. Onu zaten Galeano eserlerinden tanıyorsunuz.

Martin Santome. ‘Yolun yarısına’ on beş daha eklemiş. Emekliliğine ‘altı ay, yirmi sekiz gün’ kalmış. Beş yıldır sayıyor bu günleri.

Eşi Isabel vefat etmiş, üç çocuğu; Esteban, Jaime ve Blanca’yla birlikte yaşam sürdürme gayretinde. Pek de beceremiyor sanki.
•
Sakin ve güvenli bir işi de var. Yukarıda yazdık, emekliliğine gün saymasını sağlayacak kadar güvenli en azından.
•
Demir atma amaçlı limana yaklaşan Martin’in, Avallaneda ile yolları kesişecektir. 50 yaşına gelmiş, emeklilik hayalleri kuran bu adamın fırtınalı bir aşk yolculuğunda neler yaşadığını okuyacaksınız aslında.

Bunu bir günce yoluyla yapacak. Yaklaşık bir yıllık bir günce.
•
Butik yayınevi halkasına yakın zamanda eklenen Yedi Yayınları kalitesiyle. Seveceğinizi düşünüyorum.