E-Dergi

— Neden anımsar ki insan?
Bir boşluk kendini duyurmuş olmalı.
Böyle bir şey olmalı.

‘6.10.22, yaşamak yolda olmaktır.’ notuyla imzalamış Tarık Tufan. Ankara.
•
Kendisinin de giriş yazısında seslendiği gibi bu hikayelerin ‘serencamı hep acı’. Birilerinin bu acıları duyup, çok mu acıyor diye merhametle sorması.
•
Fırtına Cemal, Yenge Rauf, Kuşçu Hüseyin, Komser Esat, Hoca Latif, Mehmet Ali, Zerrin, Hande ve diğerleri.

Mahallesi, caddesi, sokağı, bakkalı, kulübesi, radyosu, karakolu ve diğerleri.
•
Bir yerlerde acısı olanlar burada. Ama duyanı ama sessiz kalanıyla.

İyidir onun yazdıkları. Buyurun.

Selçuk Baran klasiklerinden. Kişilerin kendi yalnızlıkları, hüzün, monolog ve diyaloglar. Halen okunmuyor. Okunmalı.

Mazarin Mavisi, Çürüme ve şimdi Zamanın Unutkan Koynunda. Bundan yıllar sonra Cem Kalender okuyor olacak mıyız bilemiyorum; ama ondan okuduğum ilk eserdeki incelememde söylediğim gibi bu adam iyi yazıyor.
•
Hikaye, kapılarını Derviş’in kütüphaneci olarak kente adımlayışıyla açıyor olsa da olaylar silsilesi hiç öyle sığ ve yüzeysel kalmıyor.
•
Özellikle Derviş-Gonca-İnan üçgeninde gelişen olaylarda ‘kesişen ve ayrılan yollar’, ‘adımlanan ve vazgeçilen haller’, ‘kabul edilen ve mümkün olmayan ilişkiler’ yer alacak çokça.
•
Arka kapakta yazıldığı gibi ‘allak bullak’ edecek etkisi olduğu sancısına katılamayacak olsam da güzel kitap.

Kaleminden ikinci eserim. Kısa ve öz şekliyle alıp götüren hikayeler. Yine başarılı, okunası.