E-Dergi

Uyanıp da yeni bir güne çocukluğundaki Sokak’ta kahvaltını yapıp, Gezintiler’de ziyaret edip büyükleri, Temmuz Suçlu’da ‘tüketilen sevgilerden’ bahsedip, Topal’ın Meyhanesi’nde kafaları bulup ağır ağır adımlarsın evine, yurduna.
•
Hep insan ama. Hep insan vardır yazdıklarında. Neşe, hüzün, merak, telaş hepsi insanla mümkündür Kavukçu’da.

Seveceksiniz, buyurun.

Tümceler ile başlamıştı yolculuğumuz. Devamında De Ki İşte için söylemiştik.

Uzun ve yalın söylemlerin yanında, kısa ve karmaşık söylemlerimiz olmuştu oralarda.
•
Yol’un yönünden bahsedeceğimiz gibi yönsüzlüğüne de değineceğiz. Ama bilincinde olarak. Ama olmayarak.
•
“Ancak bir yerden ayrılabilendir,
yolu bulabilen — ne aradığını ‘bilen’ değil,
nereden ayrılacağına karar verebilen…” (s.81)

Yıl 98. Yaş 27. Bir ilk kitap var burada. Bazılarında olduğu gibi sanki ‘acemilik yaşamadan’ yayımlanan bir ilk eser.
•
Zamanlar ayrı. Mekanlar benzer. Mayası güzel kitapların. Aşk var. Fazlasıyla.
•
İçinde kendi yüreğine yıkılmak üzere olanları(s.24), yüreğini niyetsiz kalkıp orada bırakanları(s.53) anlatacak aslında Akdoğan.
•
Velhasıl. Güzel kitap. Buyurun.

‘Başkaları ne düşünüyorlardı bilemem. Ben bir zamanlar yaşamak diye tutturmuştum ama yaşamanın ne demek olduğunu hala anlamış değilim.’ (s.75)
•
#k:237060’nda okuyup bahsettik aslında. İlk öyküsü olan Türkan Hanım’ın Ölümü. Burada hikayenin önüne, öncesine yazılan-eklenen tiyatro metnini de okuyacaksınız.
•
Ölmekten ziyade ölümün ‘hikayesi’ olanlarına tutkulu bir kadın, O. Ölüm hikayeleri biriktiren, o hikayeleri dinlemekten zevk alan da bir kadın:

‘… bakın, bütün o ölüm öyküleri neydi, hiç düşündünüz mü? Ben çok düşündüm. Hayatının yaşamasına izin verilen parçası, o kısır, verimsiz köşe sırlarını tüketince düşüncelerini hayatla ölüm arasındaki o dar, uzun çizgide dolaştırarak oyalanıyordu.’ (s.97)
•
Halen okunmayı bekliyor Selçuk Baran. Buyurun.

Tümceler’de bahsetmiştik. Üçlü bir bütünlük oluşturduğu kitaplarının ikincisi elinizde. En son varacağız Yürüme’ye.
•
Sözcüklerin olur olmaz kullanılması ya da yan yana dizilmesiyle Oruç Aruoba’nın kalemiyle böylesi akış göstermesi arasındaki o ince çizgiyi göreceğiniz bütünlemeler bunlar.

Ölüm, Yaşam ve Felsefe arasında mekik dokuyan bir halle buluşacaksınız.
•
ÖLÜM (de):
‘Ama ölümden ürkerek kendini çoraklaşma karşısında saf haliyle koruyan yaşam değil, ölüme katlanarak kendini onun içinde elde eden yaşamdır, tinin yaşamı.’ HEGEL.

YAŞAM (ki):
‘Yaşamın, yön bulmaya çalışırken, yolsuz kalacak — yaşamın yönünü bulacağım derken, yolunu yitireceksin.’

FELSEFE ‘işte):
‘Felsefenin varabileceği son anlam noktası, tam anlamsızlığın son noktasıdır.—‘