E-Dergi

İdeoloji ile alakası yok. Benim gözümde kitaplar romanlar ikiye ayrılır; Klasikler ve diğerleri.
Klasik okumaya başladığımdan beri hiçbir Ahmet Ümit, Zülfü Livaneli, Canan Tan kitabından tat alamıyorum. Yavan, basit geliyor. Duygu yok. Zülfü'nün Huzursuzluk ve Konstantiniyye Oteli'ni tenzih ederim.
Bu ismi geçen yazarların eserleri en fazla bir 100 yıl daha okunur, sonra unutulurlar.

Livaneli'nin eserleri bir 100 sene daha yaşar, sonra unutulur.
Kendisi vasatın üstünde, klasiğin altında bir yazar. Artık Livaneli'yi de Ahmet Ümit'i de okumayı bıraktım.

Yorumum çok uzun olduğu için buraya sığdıramadım, kısaca, yeni bir üslup var ama yeni bir şey anlatılmamış. Adam üslup farkı yapıp, yeni bir tarz denemiş. Kitabın olayı bu.

Okudum ama nasıl okudum bir sor.
Beğendim mi?
Doyurabildi mi beni?
Isırdı mı?
Kafamı duvarlara vurdu mu?

Çoğu romana göre kaliteli olmakla birlikte, Klasik Dostoyevski'ye basit yazılmış bir eser.
Güzel ama vurucu değil. Diğer büyük romanlarına göre vasat bir kitap. Çok fazla olay var. Para için neler yapılabileceğini, entrika ve dedikoduları göstermiş kitapta. Ruh analizleri var. En sevdiğim tarafı bu zaten. Ama sınıfta kaldı benim için. Üzülerek yarım bıraktım.

Beklentim yüksekti, iyi ki de yükseltmişim. Bu kadar faydalı olacağını bilmezdim.