E-Dergi

Kesinlikle sınırları zorlayan, okurun düşünce dünyasını altüst edebilecek öyküleri İsmail Pelit'i diğer öykücülerden ayıran tarafı. Herkesin dile getirmesi kolay olmayan mahrem konuları öyküleştirerek, ritmik bir dille anlatmasını beğendim.

Osman Cihangir öyküleri sahiden çok başka oluyor. "hiçbir zaman yeterince deliremeyeceğiz" öykü kitabından sonra bu ikinci kitabındaki öyküler de çok iyi.
“İnsan, hayatında hep bir şeyin olmasını ve durduğu noktadan bambaşka yerlere gitmeyi, gidebilmeyi bekliyor. ‘Beklemek’ bunu en iyi tanımlayan şey… Yüce bir şeyin olmasını istiyoruz. Bir gün birinin ya da bir şeyin bizi içimizdeki labirentten kurtarmasını bekliyoruz. Bizi bilen kişinin… ‘Bilmek’ tanımakla değil anlamakla alakalı. Kısacası denizini yitiren bir denizci gibi kıyısı olmayan bir yerde bekliyoruz.” bilen kişi öyküsünden.

Aşk mı?
Aşktan ne anladığınıza bağlı...
Darmaduman olmak mı?
O zaman buyurun okuyun, derim.
Kitapta on öykü var ve öykülerin tümü insanı rahatsız ediyor. Ve şu soruyu da sormadan edemedim. Canımı sıkacak bu öyküleri neden okuyayım ki? İnsan neden hüzne bu kadar meyilli… Kendine yandaş mı arıyor?
Kitabın dikkat çeken öyküleri, Derviş, Kusursuz Dünya, Ne Ekmek Ne De Su ve Köşe Başları
İz Yayıncılık’tan çıkan Vicdan Sızlar ve Deli Gömleği de okunacaklarda yerini aldı

Bayramlarda çocuklara para yerine böyle kitaplar hediye edilse çoook güzel olmaz mı?
Bu yaşıma rağmen arada çocuk kitapları okuduğum doğrudur.

Öykülerinde hep insanın sıkıntıları var ve bu insanlar çok da yabancısı olduğumuz karakterler değil. Görmezden geldiğimiz, üzerinde konuşmadığımız ama kendi aramızda çokça dile getirdiğimiz konuları, sorunları açık bir dille öykülerine serpiştirmiş. Toplumu oluşturan tüm bireylere dayanan öyküler canınızı sıksa da farkındalık oluşturması bakımından öykülerini önemli buldum. Öykülerinden bu denli etkilenmiş olmamın nedenlerinden biri de dramı anlatırken ajite etmemesi ve mutlaka bir nefes alanı bırakması. Kitabın isminden de anlaşılacağı üzere bir yas çöküyor üzerimize ama o kara bulutları yok etmenin de çok zor olmadığını hissettiriyor. Yani insana dair umut var ve geleceğin daha güzel olması için yazılmış öyküler olarak görüyorum.