E-Dergi

Klasik edebiyatımızın en büyük şairlerinden olan Fuzuli'nin divanınını hem günümüz harfleriyle hem de orijinal metniyle hazırlayan Akçağ Yayınları'na teşkkür ediyor ve bu şaheserin her edebiyat meraklsının kütüphanesinde olması gerektiğine inanıyorum. Unutmayalım Fuzuli gibi kıymetler az bulunuyor.

Zannetme ki güldür, ne de lâle,/ Âteş doludur, tutma yanarsın /Karşında şu gülgûn piyâle! / İçmişti Fuzûlî bu alevden, / Düşmüştü bu iksîr ile Mecnûn / Şi'rin sana anlattığı hale...
Haşim'in sunduğu Piyale öyle ateşle dolu ki kitabı okuyunca biz de onun gibi diyoruz: " Melâli anlamayan nesle âşinâ değiliz. "

Bu kitap milletimizin yabancıya hoş bakmadığını değil - çünkü milletimiz gayet misafirperverdir - Yakup Kadri'nin Anadolu insanına hoş bakmadığını gösteriyor aslında. Çünkü yazar Anadolu insanını vatan elden giderken bile kendi bencilliğine hapsolmuş, nasıl kurtulurum diye düşünen biri olarak tasvir ediyor. Bu nasıl bir bakış açısı! Biz Çanakkale'yi, Sakarya'yı genci, yaşlısı, kadını, erkeği, çocuğu bu Anadolu insanıyla kazanmadık mı? Ayrıca Y.Kadri Anadolu insanına öyle tepeden bakmış ki divan şairlerini halktan kopuk gören bazı eşhasın bu tip romanları görmezden gelmesi düşündürücü geliyor bana.

Muhafazakar bir semtte yetişen ama Barı kültürün benimsemiş modern şehirlerdeki insanların yaşantısına özenen bir kızın sonunda onlardaki samimiyetsizliği görerek ait olduğu yere dönüşünü anlatan bu kitabın bir edebiyat şaheseri olmasının yanında sosyolojik yönden de önemli mesajlar verdiği kanaatindeyim.

Altı gazelin şerhedildiği bu kitap İskender Pala'nın konferanslarından derlenmiş. Bu yüzden kitap sohbet havasında geçiyor. Bu da yazarla okur arasında sıcak bir münasebet sağlıyor. Divan şiirinin anlaşılması için şiir şerhlerinin önemi inkâr edilemez. Hele bu şerhler İskender Pala gibi usta bir yazarın üslubundan, sohbet havasında yapılıyorsa...