E-Dergi

yazar büyük bir başarıya imza atarak çok güzel bir roman yazmış.

nietszsche'nin kişiligini ve görüşlerini dr. breuer'le aralarında geçen diyaloglarla çok iyi aktarmış.

dr. breuer'in nietzsche'yi tedavi etmek isterken kendi hastalıgını farketmesi çok ironik. hangimizde yok ki dr. breuer'in saplantıları, kaçımız yaşadıgımız hayatı kendimiz seçebiliyor ve bu dogrultuda yaşayabiliyoruz özgürce? bence çok azımız. insanın kendini ve hayatını sorgulamasını saglıyor bu roman ve defalarca okunmayı hakediyor.

okunması gereken bir yazarın kesinlikle okunması gereken bir romanı. "insanın zamanla alışamayacagı hiç bir düşünce yoktur" diye bir cümle var kitapta. kitabı çok güzel özetliyor. kendi iradesini adeta reddeden, hiçbir şeyi önemsemeyen, sadece alışkanlıkları çerçevesinde yaşayan biri roman kahramanı.

romanda mahkemede geçen bir bölüm var. kahramanımız avukat, savcı ve yargıç konuşurlarken itiraz etmek ister ama başaramaz, susar bir şekilde, konuşamaz, müdahele edemez. sanırım yazar burada imgeleme yoluna giderek mahkemeyi insan hayatına, kahrmanımızın tavırlarını da insan iradesine benzetmiş ve irademizin hayatımızdaki yerini sorgulamış. okumak gerek...

Pavase'nin 27 yaşında tutmaya başladıgı günlüklerde insanı hayrete düşüren tespitler, cümleler, özeleştiriler var. İntihar egilimli oldugu cümlelerinden belli. Karamsar cümleler çogunlukta. Defalarca okunabilecek bir eser oldugunu düşünüyorum. Başları biraz sıkabilir ama sabredip 25-30 sayfa okursanız çok keyif alacagınızı düşünüyorum. Ama her okuyucuya hitap etmiyor.

"Bir başkasını gerçekten seven insan bu ilişkinin neden ''ömür boyunca'' sürmesini istemekte direnir? Çünkü yaşamak acı çekmek, aşkın tadını tatmak ise duygusuzlaşmak demektir; bir ameliyatın ortasında kim uyanmak ister?"

Tom Robbins'in uçarı bir tarzı oldugu gerçek. Eger masallardan hoşlanıyorsanız okuyabilirsiniz bu yazarı. Yok eger benim gibi karamsar bir insan ve depresif bir okursanız çok tavsiye etmiyorum. Zira yazarın çok iyimser bir tarzı var. Romanda da ölümsüzlügün peşinden giden karakterler var. Eger siz de benim gibi bu dünyada ölümsüz olsam ne yazar deyip sonrasını da merak ediyorsanız okumayın, sıkılabilirsiniz.

Polisiye yazarı ahmet ümit yarı tarihi yarı polisiye bir romana imza atmış. Hititlerle ilgili çok fazla araştırma yapmış olmalı. Polisiye romanlarda genellikle kurgu ön plandadır. Dil çok fazla düşünülmez ama Ahmet Ümit'te böyle degil. Mükemmel kurguların yanısıra dil kaygısıyla ve edebiyat tutkusuyla yazıyor. Bu romanın sonunu tahmin edebilmiştim ama romanın degerinden bir şey kaybettirmedi bu durum. Benim gözümde mükemmel bir roman.