E-Dergi

İçindeki tüm hikayelerde yine Grisham'ın kendi hukuk bilgisini konuşturduğu; alkolün, kumarın ve paraya olan aşkın nasıl da çok tehlileki bir hastalık olduğunu bize usta dili ile anlattığı çok güzel bir hikaye kitabı. Bazı hikayelerin sonu ani bir şekilde bitmiş mutlu veya mutsuz son yok diyebiliriz ama yine de hepsi birbirinden güzel insanı derinden etkileyen (özellikle Raymond'ı Getirmek) ve okunurken zevk alınacak bir kitap.

Kitabı okurken ilk başladığım anda içimde oluşan duygular ile bittiği anda oluşan duygular maalesef farklı, maalesef zevk olarak biraz azaldı. Yazarın gelişme bölümünde çok çok fazla oluşturduğu soru işareti ile finalde aldığımız hatta alamadığımız cevaplar sayesinde sanki "Lost" dizisini tekrardan izledim ve o finali hatta son 1-2 sezonunu izledikten sonra oluşan hoşnutsuzluğu tekrardan yaşadım diyebilirim. Kitabı çok beğendim ama beğendiğim kadar da hiç beğenmedim.

Hiçliğin, yalnızlığın en büyük işkence olduğunu ispatlayan bir eser. Sayfa sayısının aksine fazlası ile derin olan, bu derinliği ile içinde sosyalizm ve faşizm eleştirisi olan ve bu eleştiri ile beraber sanki tenis maçı izlermişcesine heyecanlı bir şekilde satranç oyununu okutturabilen harika ötesi bir öykü.

Sevgili Sabahattin Ali bu eseri kırık kolu ile askerlik görevini yaparken yazmış ve ister istemez düşünmeden edemiyorum acaba sağlam kol ve rahatça evinde otururken yazsaydı nasıl bir eser çıkardı acaba diye. Roman filme de uyarlanacakmış ve Raif karakterini Mert Fırat, Maria'yı da yabancı bir aktris canlandıracakmış. Oyunculardan çok bu eseri tek isteğim sinemaya siyah beyaz olarak uyarlamaları ve bence siyah beyaz olursa kitaptaki hava daha bir güzel verilir.

Hikaye boyunca elime bir şeftali alıp küçük br kedi yavrusuymuş gibi başını okşayıp sevesim geldi, o her ne kadar beni sulu sulu yesinler diye düşünürken ben şeftali yenilmesin ısırılmasın sanki canı yanacakmış gibi düşündüm. Sonu ise ayrı bir güzeldi.