E-Dergi

Yıkılan Sulukule'den dağılan çingenelerle birleşen mahallelilerin yaşadıklarını, romanlara özgü dili kullanarak çok özgün anlatmış yazar. Bunu elbette Suzuki nam adlı ne mahalleye ne de romanlara uyum sağlayabilen birinin tanıklığı üzerinden anlatmış. Arada da mikrofon uzatılmış tiplerin mahalle ağzı konuşmaları var ki nefis. Romanın önemli bir kısmı Suzuki'nin video kayıtlarına dayanıyor. Bu noktada da Youtube yayınları, video çekimleri gibi güncel materyalleri kullanarak romana ayrıca yenilik katmış yazar. Anlatımı özgün, dili renkli, "ë"si bol bir eser Vaker. Bu romanla ilgili olumsuz eleştiri olarak Suzuki'nin çocukluğundan gençliğine kadar yaşadığı uyumsuz sürecin duygusu, onun tanık anlatımı nedeniyle bana yeterince geçmediğini söyleyebilirim. Kısacası onun yaşadıklarına, hayal kırıklığına, kimi zaman çaresizliğine üzülemedim, belirli bir mesafede kaldım. Yine de ilk roman üzerinden düşündüğünüzde gayet başarılı bir eser Vaker.

Gökhan Yılmaz'ın son öykü kitabı Tüm Müdahalelere Rağmen, yalnızlığı, boşluğu, ölümü isteyenleri, ölümü bekleyenleri, ölüme gidenleri kendine has bir dille anlatıyor. Anlattığı meseleleri diliyle örten, o örtünün altından okura gösteren bir tarzı var yazarın. İki bölümden oluşuyor kitap. İlk bölümde daha çok şehrin insanlarını ve dertlerini görüyoruz. İkinci bölümdeyse kadim anlatının sesine şahit oluyoruz. Buradaki öyküler daha çok kasabaya, köye dair ya da öyle hissettiriyor. Kitaptaki tüm karakterler ve anlatılan hikâyeleri birbirinden farklı. Yazarın sekiz sayfada anlattığı öykü de iki sayfalık küçüreği de etkili, güçlü. Gökhan Yılmaz'ın öykülerini daha önce hiç okumasınız bile bir-iki metnine baktığınızda farkını, imzasını görebiliyorsunuz. Sanırım iyi bir kalem de böyle anlaşılıyor. Kendine has bir dil, biçim ve anlatımla.

Gaye Boralıoğlu'nun son romanı Her Şey Normalmiş Gibi, pek çok acı olayın yaşandığı fakat tüm bunların sıradanlaştığı bir şehirde siyahla beyazın, Arda ile Lora'nın aşkını harikulade bir dille birinci şahıs anlatıcıdan okuyoruz. Yazarın meseleleri kurmacanın içine yavaş yavaş yedirişini, her şeyin normalleştirilmesine karşı eleştirel yaklaşımını, Yin ve Yang kadar birbirini tamamlayan iki karakterin aşkına dair dozunda anlatımını çok beğendim. Kitabın ilk yarısındaki İstanbul anlatımı ne kadar başarılıysa Diyarbakır kısmı da bence o kadar iyiydi. Keza finali de böylesi bir metne yaraşır düzeyde. Çok bilindik konular yetkin bir kalem tarafından işlenmiş. Hacminden anlatıcı tercihine kadar hemen her unsuru dozunda Her Şey Normalmiş Gibi'nin.

Ayşe Türkay Yiğit'in Üst Akıl Aşırı Genel Müdürlüğü'nde Olağan Şeyler adlı kitabı, isminden de anlaşılabileceği gibi mizahın ve toplumsal/siyasi eleştirinin önde olduğu bir ilk roman. Eserde güncele yakın distopik bir zamandayız. Toplum ve aile ilişkileri, evlilik, bürokrasi, otokratik düzene uyum sağlama ya da uyumsuzluk üzerine anlatımını kuran, mizahi dili güzel bir kitap. Yazarın hayal gücünü iyi bulduğum, genel olarak keyifli bir eser diyebilirim.

Tabii ki ilk romanlara özgü kimi kusurları da bünyesinde barındırıyor. Çok karakter ve ismin bulunması, karaktere dair anlatım tekrarları ve anlatım iştahına kapılıp söz söyleme isteği gibi sorunlar mevcut. Bir de okur tercihi olarak kurulan distopyanın mümkün olduğunca güncelden uzak olmasını isterdim. Yine de politik mizahı terk ettiğimiz dönemde böyle bir eserin kaleme alınmış olmasını takdire şayan buluyorum.

İyi yazar daha ilk kitabından belli olur, sözünün kanıtıdır bu roman. Benim için nefis bir okuma deneyimiydi. Geçmişle geleceğin aynı metin içerisinde buluşması, dozunda mizahı, yer yer duygulu anlatımı, evrensel mesajları, real maravilloso'ya (harikulade gerçeklik) göz kırpan anlatımı, yapboza benzer kurmaca yapısının harikulade bir araya gelişi ve zekice finali üzerine söylenebilecek pek çok sözün olduğu bir ilk roman Beşerbazın Marifeti. Elbette kusursuz olduğunu iddia etmiyorum. Betül Onaran - Edward Said diyaloğu / iç monoloğu örneğinde olduğu gibi anlatma iştahının fazla olduğu yerler de mevcut romanda. Yine de muhteşem bir eser. Bu kitabı çok zevk alarak okudum ve ödüllü yazar Arlin Çiçekçi'nin romancı zihnini alabildiğine kıskandım.