E-Dergi

Kurutulmuş Felsefe Bahçesi” bana edebi türler içinde en yakın olanın ‘deneme’ olduğunu en kuvvetli tonda hissettiren kitaptır. Ve güzel bir denemenin taşıması gereken vasıfları açıkça gösteren kitaptır. (Belki edebiyat tarihimiz içinde bu mevkiyi hak eden daha önemli kitaplar vardır. Ama dikkatinizden hiç kaçmamalı ki, ben edebiyat tarihinden değil, kendi okuma tarihimden bahsediyorum. Bize ne bundan diyorsanız neden buradasınız ve neden hâlâ bu yazıyı okumaktasınız?)

“Kurutulmuş Felsefe Bahçesi” on bir denemeden oluşuyor. Bu denemelerde, tarihi bilgilerden gündelik hayatın küçük teferruatına, edebi eserlerin içeriğinden nasıl yazıldıklarına, yazarların sıra dışı hayatlarından çeşitli edebi ekollere, aynalardan fotoğraflara, şehirler hakkında yazanlardan edebiyat tarihine, çiçekler ve bahçelerden dostluklara, deneme türü hakkındaki görüşlerinden çeşit çeşit deniz yolculuklarına varıncaya kadar envai çeşit konuda hem temel ve asıl konularda hem de hurda teferruata dair kıytırık meselelerde nasıl yazılır bize göstermiştir.

Onun yazdıklarını hem yeni şeyler öğrenmenin hayretiyle, hem hoşça vakit geçirmenin dudaklarımızın kenarına kondurduğu gülümsemeyle okursunuz. Dilin taklalar, parendeler atarak sunduğu gösteri de bu okuyuşun size sunduğu bir başka gösteridir. Öyle ki bazı deyişleri ezberleyesiniz gelir.

“Akı sarısına karışmış serüvenler”, “menteşelerinden çıkmış gençlik”, “en balkonlu kahkahalar”, “insanın trenini çuhlatmak”, “kartaldıkça körpeliğe özenen kadınlar”, “kırtıpil ve ebleh yazarlar”, “it oturumundan doğrulup padişahın eteğine varmak”, “zingirdek oturumundaki düşünceler” bunlardan sadece bir örnek.

Öncelikle bu kitabın beni bir parça hayal kırıklığına uğrattığını söylemeliyim. Herhalde beklentim yüksekti, o nedenle yaşadım bu hayal kırıklığını.

Bir defa kitap sadece belli bir dönemde (1992'de) yazılmış kitapları ele alarak alanını daraltmış. Oysa ben "zaman"la sınırlanmamış, daha çok bir konu üstüne önemli bütün kitaplardan söz edilmesini tercih ederdim. Yine de, birbirinden farklı pek çok alanda, dikkatimizden kaçmış pek çok kitaba, üstelik de onları kısaca yorumlayarak, dikkatlerimizi çektiği için okuduğuma değdi. Kitapta bahsi geçen pek çok kitabı okumak üzere not aldım. Ama itiraf etmeliyim ki “kitapyurdu.com” bu konuda daha çok işime yarıyor:)

bu eseri bir kaç kez okumaya yeltendim. her seferinde ilahiyatçı havsalamın kabul etmemesi yani doku uyuşmazlığı nedeniyle kapatıp kaldırdım. avni konuk'un şerhinden okuyayım dedim, o da olmadı. füsus okumamış olmak benim için ciddi bir eksiklikti. sağolsun ekrem demirli'nin hazırladığı bu eser onun zengin dipnotlarındaki yatıştırıcı ve hazmı kolaylaştırıcı etkyle ibn arabi ile aramı düzeltecek sanırım. bu tek ciltlik çalışmayı ilgililere şiddetle tavsiye ederim.

suskunlar beni öylesine sardı ki şunu çizmem lazım, bunu not almam lazım diye diye hiç birini yapamadan hızla okudum kitabı. şimdi aradan 1-2 ay geçmişken tekrar okuyorum ve ilkinde yapamadıklarımı yapıyorum. bir hikaye anlatırken kültürel, sosyal, tarihi, psikolojik vs vs konularda nasıl detaylı çalışmak gerektiğini, kurgu iyiyse bu detaylı bilgilerin nasıl hiç sıkmadan verilebileceğini çok iyi gösteriyor anar. allah sağlıklı uzun ömür versin de daha çooook hikayelerini okuyalım dilerim.

yazma ve yazar olma süreci hep ilgimi çekmiştir. bu kitapta da yazar 51 yazara nasıl yazar olduklarını sormuş. verilen cevapların kimi kısa kimi uzun. kimi baştan savma kimi özenli ama hepsi dikkate değer. sadece belli bir kesimin yazarları seçilmiş olsa da önemli olan yazma becerisi üzerine fikirden ziyade teknik sayılabilecek cevaplar olduğu için benim açımdan kısmen öğretici, kısmen tanıtıcı (bazı isimleri ilk kez duydum ve hiç olmazsa bir-iki kitabını okumaya karar verdim) büyük ölçüde de yazmaya teşvik edici oldu. demek ki iyi etmişim bu kitabı okumakla.