E-Dergi

Okudugum ilk Stefan Zweig eseri. Caresizligi, korkuyu, umudu, pismanligi, huzuru birbiri ardina icice gecmis sekilde hissettiren bir metin. Caresizlik en tepe noktaya ciktiginda birden umuda sarilmasi, umutluyken korkuya dusmesi vd. Duygu gecisleri cok sahici. Okurken yasatiyor. Basarili bir eser ve anlatim.

Bir cirpida okunan bir kitap oldu benim icin. Bir kitap okuma kulubunde muzakere edilmek uzere verilen bir kitapti. Bir kadinin kendinin farkina varisi uzerine yazilmis. Daha cok olay dongusu var, metin arayisin detaylarini cok iyi verememis. Bunlarin disinda akici bir anlatimi var fakat bazi cumleler iyi cevrilememis, dusuklukler var.

Kitap genel olarak es yahut hayat arkadasi arasindaki ofke acmazlari hakkinda orneklemelerle yol alsa da bireysel ofke konularina da deginiyor yer yer. Ofkenin olusumunu benlik/gercek kendilik olusturma ve bunu sahiplenme meselesine bagliyor ozet olarak. Lerner cok kiymetli ve samimi bir yazar/psikolog benim gozumde ve bu kitabi da vazgecilmez olarak gordugum bir eseri. Kendi psikoterapi surecimle paralellikler tasiyan bir icerikle karsilasmak harikulade oldu. Lerner’in her kitabi gibi bunu da defalarca okumayi diliyorum.

Neredeyse 1 saatlik bir sinema filmi icerigine sahip bir hikaye. Etkileyici bir yonu yok, metin de etkileyici degil.

Beyin hakkinda gundelik hayatta kullanilabilecek bilgiler iceriyor. Begendim ama bu konuda cok kitap okumus biriyseniz fazla bilgi sunmuyor.