E-Dergi

Merhaba. Kaliteli(!) yazarlar okuduğunu iddia edip okuduğunu anlamamak, adab-ı muaşeret kurallarını ve saygı duymayı bilmemek de bir beceri olsa gerek.

Sabahattin Ali’nin yazı tarzını severim. Kitabın başında özür dilediği bir alan var; kötü öyküleri seçmeyi size bıraktım kusura bakmayın gibisinden. Kitabı okuyunca bunun kibarlıktan kaynaklanmadığını bana göre gerçekten başarılı olmayan öykülerle dolu olduğunu fark ettim. Okumak oldukça zor geldi bana kaç defa elimden bıraktım ve tekrar devam ettim hatırlamıyorum. En sonunda yarısından biraz fazlasını okuyarak kitaba son verdim. Bir yazarın ilk dönem eserlerini okumak çok mantıklı değilmiş bunu bir kere daha görmüş oldum.

Kitabın anlatım dili baştan sona ağdalı. Olumlu anlamda ağdalı bir anlatım değil bu. Felsefe yapmaya çalışırken karmakarışık cümleler kurmak başarılı bir anlatım getirmez ve getirmiyor da. Aksine yapay ve zorlama bir metni önümüze sunuyor. Etkileyici olma çabası tam tersine evriliyor. Sade, net ve anlaşılır cümleler kurmak varken yazar neden böyle bir yola başvurmuş asla anlamadım. Anlatımın akıcılığını etkileyen çok fazla faktör var. Bir tanesi de anlatılmak istenenlerin fazlaca alakasız yere serpiştirilmiş olması ve konu bütünlüğü olmamasıydı. Bir fairytale masalı oluşturulmaya çalışılmış, başarılı olunamamış. Kişisel gelişimi hikaye üzerinden yahut roman üzerinden anlatmak iyi bir fikir fakat bu şekilde kulağı tersten göstererek yahut gereksiz ve anlamsız felsefe yaparak değil.

Keegan’ın okuduğum üçüncü kitabı. Böyle küçük şeyler ve emanet çocuk kitaplarındaki sade ve net üslubu ile hayranlığımı kazanan yazar bu kitabında beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattı. Çeşitli kısa öykülerden oluşan bu kitabında birbiriyle alakasız ve birbirinden kopuk sahneleri betimlemeye çalışırken, hikayelerde bir çok ismi zikredip ve daha sonra onlardan hiç bahsetmeyip insanı yoran bir tarzı tercih etmiş. Keegan’ın sadelikle gelen anlatım hoşluğu, bir meltem rüzgârı gibi ruha hissettirdiği tarzı bu kitaba pek uğramamış. Bu kitabın yazarın ilk dönem eserlerinden biri olduğunu görünce bu kitabı biraz deneme amaçlı yazdığını düşünmeye başladım. Zira kitapta da son hikayelere gelindikçe daha sade ve diğer öykülere nispeten daha iyi bir anlatıma eriştiğini gördüm. Bu kitap benim için tam anlamıyla bir hayal kırıklığı oldu.

Fournier’in özlem duydugu annesini yasatmak icin yazdigi romani. Sade ve etkileyici üslubuyla adeta bize de yaşatıyor yaşanmış olanları; film kareleri gibi kareler sunuyor. Kitap aslında bir yas manzumesi. Çoğu çocuk gibi annesinin üzüntüsüyle üzüntüye düşen, mutluluğuyla mutluluğa gark olan bir cocuk aslinda bu kitaptaki Fournier. Annesini anlatırken kendi yoksunluklarına da vardırıyor metni zira bir çocuk anne mutsuzken nasıl mutlu olabilir ki? Mutluluğu anneden öğrenmeden nasıl mutlu yaşanır ki?