E-Dergi

düşlerin tatlı, gerçeklerin acı olduğu bir dünyada düşler kurmak en fazla da çocuklara yakışıyor. babası tarafından terk edilmiş, dedesinden başka seveni olmayan bir çocuğun beyaz düş gemisinin kara gerçeklere acımasızca çarpışının masal tadında hikayesidir anlatılanlar. üslup etkileyici, anlatılanlar iç acıtıcı. hayat acı bir hikaye değil mi zaten. okuyup biraz daha hüzünlenmenin ne zararı olabilir ki?

her zaman biliriz dünya görünenden ibaret değildir. görünenin ardında görünmeyen bir sihirli dünyanın varlığını hep hissder, bazen belli belirsiz yaşar fakat çoğu zaman kendimize bile fısıldayamazdık. bu kitap bütün gizli fısıltıların, efsanelerin ve yazarın hayalgücünün müthiş sentezini taşıyor. bu kitabı okumak bir yapbozla oynamktan hiç de farklı değil. zamanı geliyor ve bütün taşlar yerine oturuyor. çok kızdığınız birine bağlama büyüsü yapmak için "petrificus totalus" diye bağırmaya başladıysanız lütfen kitabı elinizden bırakın artık siz bir bağımlısınız. ve bu dünya size az geliyor demektir.

masum oluşuna rağmen yeşil spark iye mahkum olmuş iri yarı fantastik güçlere sahip bir zenci kitabın hikayesi. ama ardında ırkçılığın henüz küllenmemiş ateşini, King'de pek alışık olmadığımız bir duygusallık ve masal tadında bir sürükleyicilik taşıyor. toulkein: "hikayeler ikiye ayrılır: gerçek olanlar ve gerçek olması gerekenler." der. bu hikaye kadar hiçbir hikaye gerçek olmayı haketmemiştir sanırım.

dücane cündioğlu nun hemen her kitabını okudum. ilk başta akif e karşı ne kadar duyarlı yazılar yazdığını gördüm. bir kur'an şairi mehmet akif'te m. akif'i seven onu anlamaya çalışan, gayretkeş ve keskin görüşlü bir dücane cündioğlu vardı. cemil meriç serisni yazmaya başlayınca özellike mütefekkir cemil meriç'i anlatacağı satırları sabırsızlıkla bekledim. ancak; bu bekleyişim ciddi bir üzüntü ile sonuçlandı. ne cemil meriç in batılı kafasından ne batıyı anlamaya çalışma çabasından ne doğu- batı probleminden ne cemil meriç i besleyen tüm doğulu ve batılı kaynaklardan layıkıyla istifade edilmediğini fark ettim. isterdim ki dücane cündioğlu, ziya gökalp ten ibn- i haldun dan ve osmanlı dan bahsettiği kadar cemil meriç i cemil meriç yapan tüm kaynaklardan en azından bahsetmiş olsaydı. genç bir cemil meriç ve dücane cündioğlu okuyucusu olarak isteğim konu cemil meriç se daha ciddi olunması yazan da dücane cündioğlu ysa daha ciddi olmasıdır. herşeye rağmen kitabı bir solukta okudum.

bütün taşlar bu kitaptan sonra yerine oturuyor. şimdi anlıyorum, insanoğlu nasıl bu kadar acımasız olabiliyor. insanı mantık terk etmeye görsün ne vicdan kalıyor geriye ne insanlık... tanrıyı yönlendirme kaypgısı taşıyan sapkın toplumlarla hala diyalog mücadelesi veriyor olmamız komik. vah kudüs, vah...