Roald Dahl'ın okuduğum ilk kitabı. Bu kitabı okuduktan sonra 'tamam bu yazar iyidir' deyip çocuklara hediye etmeye niyetlendiğim tüm kitapları önce ben okumaya karar verdim.
Nedenini söyleyeyim; öncelikle kitapta geçtiği şekliyle 'KSD' bence karakter olarak da şeklen de sevimli değil ya da yazarın ve çizerin sevimli anlayışıyla benim sevimli anlayışım apayrı.
İkinci olarak KSD'nin arkadaşı Sophie'ye sürekli olarak "Sen de amma safsalakmışsın" benzeri sözler kullanmasından rahatsız oldum.
Üçüncü olarak bilerek yapılmış evet, başka türlü çevrilemez belki evet, çocuklar ayırdına varır belki evet, ama yine de KSD'nin konuşmasını aktarırken okula gitmediği için telafuz hatalarıyla dolu sözlerini yansıtmak için kullanılan dilden rahatsız oldum. Kitapta 'yalnış' yazılmışsa çocukların 'yanlış' yazılması gerekiyordu hatalı yazmışlar demelerinden çok gözlerinin bu şekle aşina olacağını düşünüyorum. Yetişkinlerin bile sadece kelimelerde değil 1'inci , 1inci , 1.ci vb. bir çok yazım hatası yaptığını göz önünde bulundurursak endişemi ifade etmiş olacağım.
Hikayede 'kendi türünden birini öldüren tek canlı insandır' gibi ifadeler de var ama 'bir canlıyı öldürmek doğru değil' düşüncesi hissedilmiyor. Sadece olan bir şeyi söylemiş ve okuyucu evet öyle deyip geçiyor hatta belki bir gerçeği kabulleniyor.
Çocukların, kitaplardan insanların birbirini öldürmesinin doğal olduğunu öğrenmelerini değil 'iyilik yap iyilik bul kim kazanmış kötülükten' şarkısında olduğu gibi çekirdekten iylikle işlenmeleri gerektiğine inanıyorum.
Sonuç olarak çeviri güzel olsa da ne karakterleri ne hikaye örgüsünü ne de üslubunu beğendim.
