“Kut kelimesinin, Moğolcada mutluluk ve büyük mutluluk anlamına geliyorsa da, Türkçede ruh anlamına geldiğini belirtmektedir.” (sy.35)
“Aksine bir kanıt bulunmadığı sürece tarihsel çağdaki Altay toplumlarının cenaze töreni geleneklerinin, Orta Asya’nın tarih öncesi (Paleo-Asya, Altay veya Hint-Avrupa) geleneklerinin bir devamı olduğunu söyleyebiliriz.” (sy.219)
“Sonuç olarak, Altaylıların cenaze törenleri için kullandıkları değişik yöntemleri aşağıdaki şemayla özetlemek mümkündür.
1.Ağaçlar üzerinde sergilenen ceset
2.Hayvanlara terk edilen ceset
3.Yakılan ceset
4.Mumyalama uygulanan ceset
5.Gömülen ceset
Bu beş durumda 2. ve 3. sıradaki işlemlerden sonra, hemen hemen her zaman bir gömme işlemi gerçekleştirilmektedir.” (sy.236-237)
“Çok sayıdaki metinden ölünün çadıra yerleştirildiğini öğrenmekteyiz. Kuşkusuz söz konusu olan çadır, ölenin hayattayken sahip olduğu çadır değildir. Bu çadır, genellikle cenaze törenleri için kullanılan ya da bu vesileyle kurulan özel bir yer, bir cenaze yeridir.” (sy.239-240)
“Türklerin eski tarihlerden beri kefen kullandıkları kanıtlanmıştır.” (sy.241)
“Genel olarak ölünün etlerle ve içeceklerle birlikte gömüldüğünü öne sürebilecek yeterli bilgimiz vardır.” (sy.288)
“Özetle, öteki dünyada ihtiyacı olan her türlü nesneyi gömmekteler.” (sy.293)
Görüldüğü kitapta bunlar gibi çok önemli bilgiler bulunmakta.
Kitabı 4-5 saatte herkes bitirebilir. Kısa ve özlü.
Tüm Türk araştırmacılarına tavsiye ederim.
Dilinin ağır ve karmaşık olduğuna da inanmıyorum. Çünkü bu konuda bilgisi olmayan kişiler bu ve bunun gibi kitapları hiç okumamalılar ve okumamalıydılar.