E-Dergi

Özdil’in ilk kitabını okudum. Özdil, ADAM’ları değil kendi gözünden ADAM’ları anlatmış. Ve neredeyse her ADAM’ın hayatını anlatırken iktidarı yerden yere vurmuş. Haklıdır, haksızdır, orası paranteze alınacak bir durum
Kitap, ADAM’ları anlatmak ziyade;
Yeri gelmiş, ÖZDİL kendi anılarını anlatmış, kitap, hatıra mahiyetine bürünmüş,
Yeri gelmiş, Sırf iktidarı çekiştirmek için olayda sadece ismi geçen insanlar adam diye konmuş kitaba.
Sözcü gazetesi ve yazarlarının teker teker reklamını yapmış. Aziz Nesin’i de anlatmış fakat ünlü sözüne değinmemiş nedense. Özellikle İzmir’i yere göğe sığdıramamış.
Ama okuyun derim, çok şey göreceksiniz, öğreneksiniz. Sonuçta Türkiye’nin en güçlü kalemlerinden birisi.

Batman, Bana İkimizi Anlat'ta ki gibi yine kitabında kendini gizlemiş. Roman içinde roman yaratmış. Önceki romanında,yazar kimliği sayesinde hayatının gidişatı değişiyordu. Bunda yine kendi kitabı, hayatının dönüm noktalarından birisi oluyor.

Kendi kitabının da reklamını yapıp, kendini pohpohlamış. Artı ayran gönüllü bir karakterle çıktı karşımıza.
Kitap, deneme-roman karışımı olmuş ve yazarımız, kendisine yönelik yapılan eleştirilere de cevap vermiş.
Noktalama da yer yer hata var.

Son olarak da susmak temasını kullanmış. Tazeoğlu kullanırdı genelde bu temayı.

Sonuç olarak, fena değildi. yer yer gözlerim dolmadı değil. Nakaratlarla ve aile sevgisiyle renklendirmiş satırları...
İyi bir aile ve romantik roman.

Mümin hocayı severim. Onunla Her şey Seninle Başlar ile tanıştım.kitaplarının bir kısmını okudum. Kişisel gelişime ara vermiştim. Ancak hayat bilgesi deyince almaya karar verdim.
Sonuç olarak, güzel olmuş. yazarın hayatını anlatırken, ya da yazar kendini anlatırken aralarda küçük başlıklar atmışlar, özlü söz niteliğinde. Bunlar biraz duraksatıyor. Artı Hayatı öğreneceksek bu kitaplardan öğrenilmez Mümin hocam. Yaşayarak öğrenilir.
Kuru bilgiler olsa da, çok güzel düşüncelere, yaşam tarzlarına rastladım.
Okuyun, okutun.

Keşke Leyla Erbil'in de mektupları olsaymış. sonlara doğru kayıp bir 20 sene var. Ve hiçbir şey olmamış gibi üstelik...
Arif, yazamayacağı falan da dememiş. 20 sene sonra yazıyor, sanki her zaman yazıyor gibi. Muhtemelen kayıp mektuplar var. Başka bir açıklaması olamaz bunun.

Şair Arif,özellikle kitabın son kısımlarındaki röportajda da belirttiği gibi 'Ben Doğunun çocuğuyum. Aslımdan çıkmadan yazdım.'' diyor. Aslına bağlı kalmış. Kendi çizgisini oluşturmuş bir şair. Cemal Süreya'da bu yönünü övüyor.
Şiirlerinde yaşantısına vurgular yapmış. Son kısımlardaki yazılarda daha iyi görüyorsunuz bunu.
Sitemkar, boyun eğmez bir duruş var şiirlerinde. Olabildiğince doğal.