E-Dergi

Su gibi okunuyor, en ince ayrıntısına kadar öyle güzell anlatmış ki bir an hepsi gözümün önünde canlandı. Çocukluğumuzda ki mahallemize evimize sokaklarda ki ilişkilere gidiveriyorsunuz. İğne oyaları, danteller, gaz lambası ışığında örülen örgüler, sobanın üstünde kızaran mis gibi ekmek kokusu, büyüklerin habere ajans demeleri ve radyoya kulaklarını dayayıp (pil varsa) dinlemeleri geliyor aklınıza ve daha neler neler...

Kitabı daha önce fark etmemişim. İncecik ama dolu dolu bir kitap. Köy Enstitüleri kısacık ömürlerine rağmen büyük iz bırakan ve üzerinde en çok konuşulan eğitim hamlesi ve o dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali Yücel’in görevden ayrıldıktan sonra öğrencilerinden ve birçok kişiden gelen mektuplar. Tonguç’tan Başaran’a; Fakir Baykurt’tan Talip Apaydın’a pek çok mektup. Sıcacık duygularla yazılmış insanın içini acıtan ve burkan satırlar.

Ayşe Kulin'in kitabını bir arkadaşım önerdi. Ben okumayacağım şu an başka kitaplar var desem de dayanamadım. Ayşe Kulin konuşturmuş kalemini yine. Yer yer gülmeler, yer yer ağlamalar. Hele hele iki üç tane bölüm var ki ben göz yaşlarıma boğazıma düğümlenen hıçkırıklara engel olamadım. Öyle sürükleyici ki bırakmadım ve gece bitirdim kitabı. Satırlar arasında gezinirken her sözcük beni aldı götürdü. Sevgili Ayşe Kulin teşekkürler... Yüreğine beynine kalemine ve azmine sağlık. İyi ki varsın...

Sevgili Alişan Kapaklıkaya uzun uzun yıllar önce bir akşam sevgili Pınar Yılmazer sayesinde Merhaba demiştik birbirimize. Kitabı okumaya başlayınca zaman zaman ettiğimiz sohbetler geldi aklıma. Canım Gül Muratoğlu ile birlikte dolu dolu zamanları paylaştık. Hani her zaman "Yüreğine Merhaba diyemediğin kişinin Beynine merhaba diyemezsin" ya sözcüklerin yüreğime dokundu. Kendimden de bir çok şey buldum. Çocuk heyecanı, korkuları, sevinçleri ve bitmeyen soruları. Aile, öğretmen, arkadaş ilişkileri ve çevresel faktörler tarafından bakış açımızın nasıl şekillendiğine dair yaşanmışlıklar. Başlar başlamaz da bitti. Olmaz ki böyle... Alişan yüreğine sağlık. Kalemin hep yazsın...

Uzun yıllardır Soner Yalçın okumamıştım. Sevgili Başkanım Özcan Işıklar hocam bu kitabı okumalısınız diyerek hediye edince elimdeki kitap biter bitmez başladım yeni yolculuğuma. Biraz zorlu bir yolculuk olacak gibi. Başlar başlamaz sardı. Okurken bazen nefes alamadığımı hissettim, huzursuz etti beni. Bazılarını biliyordum nasıl da kulak arkası ettiğimi fark ettim. Kendimle yüzleşmemi sağladı. Bazen aman seviyorum yemeye devam ediyorum ediyoruz diyoruz. Hayır demek, uygulamak zor geliyor. Diliyorum ki dünya güzel insanların çok olduğu yer olsun. Güzel insanlar insanlar yararına güzel işlere imza atsın ve atmaya devam etsin...