Onaylı Yorumlar

Yine harikaydı. Bazı yazarların her kitabı okunur, aynen öyle. 5 farklı insana ölümünden sonra 2.şans verilmesi, dirilip geri döndüklerinde neler yapabilecekleri ve sonuçları anlatılıyor. Yazar 7 tılsım olarak adlandırdığı bölümler hazırlamış: "Tanımak, tepki vermek, hayal kurmak, mücadele etmek, irade göstermek, yaşamak, sonsuzu O'nu aramak." Çok başarılıydı, kitap gölge gibi yanımdaydı sürekli. "Ölmeden önce ölünüz", "Yaşamınız değerlidir,yaşamanın amacı vardır, boşuna harcamayın, kıymetini bilin","Hayattan vazgeçmeyin, ümit edin, iyi insan duyarlı insan olun"... Çok dersler çıkardım. Teşekkür ederim. Leke sağ kolumdaymış:))

Keiko’nun hikayesini okudukça kitabın aslında yalnızca onun hikayesini anlatmadığını fark ediyorsunuz.Murata,Keiko’nun hikâyesiyle “normal olmak” nedir,kalıplara uymamak bir eksiklik midir? sorularına cevap arıyor.Yazarla birlikte istemsiz olarak siz de kendinize sormaya başlıyorsunuz bu soruları.Hepimiz “Çalışıyor musun? Evlilik ne zaman? Neden evlenmedin? Evlendin,çocuk ne zaman? İkinciyi neden yapmıyorsunuz?” gibi sorulara maruz kaldık ve kalmaya da devam ediyoruz.Sanki çoğunluğun yaptığı şeyler zamanla birer seçim olmaktan çıkıp herkesin uyması gereken kurallara dönüşüyor.Peki neden sürekli insanlara kendimizi açıklamak zorundayız? Neden sırf çoğunluk aynı şeyleri yapıyor diye biz de o kalıplara girmek zorundayız?
Kitabın bazı yerleri komik, bazı yerleri rahatsız edici,bazı yerleri de insanın kendi hayatını sorgulamasına neden oluyor.Ama kitabın en güzel yönü;Keiko’yu “düzeltilecek biri” gibi sunmak yerine,onun gözünden toplumun tuhaflıklarını anlatması.Tavsiye ederim.

Yazarın bu son iki kitabından önce, ilk 4 kitabının da mutlaka okunmasını tavsiye ederim; çünkü bu kitap, o serilerin bir nevi tamamlayıcısı ve sonu niteliğinde.

Kitabın başındaki farklı karakterlerin, hikâyenin sonunda şaşırtıcı bir tevafuk ile bir araya gelmesi beni gerçekten çok etkiledi. Zira bu eser; duayı, kaderi ve hayatta hiçbir şeyin tesadüf olmadığını gözler önüne seriyor. İnsan bazen 'Neden ben bunu yaşadım?' diye sitem etse de yaşanan her olayın arkasında bir hikmet olduğunu anlamaya çalışmalı. Şahsen ben bu gerçeği bu kitapla çok net bir şekilde idrak ettim…

Kendi iç yolculuğunu keşfedip henüz gerçeğe erişememiş her bireye okumasını tavsiye ederim.

Dil oldukça sade ve akıcı. Cümleler kısa, ritim net. Okurken bir solukta ilerliyorsunuz. Yazar, duyguları abartmadan, abartısız bir şekilde veriyor. Bu da kitabı daha samimi ve etkili kılıyor. Özellikle sonlara doğru o yaz gününün gerçeği ortaya çıktığında etki güçlü.
Schulman’ın daha önceki kitaplarını (Malma İstasyonu, Hayatta Kalanlar) sevenler burada da aynı damarı bulacak. Ama 17 Haziran, form olarak daha özgün. Geçmişle bugün arasında kurduğu o basit ama etkili bağlantı, kitabı diğerlerinden ayırıyor.
Aile, çocukluk, unutmak ve hatırlamak üzerine yazılmış, okuması kolay ama etkisi uzun süren bir roman. Hafif bir fantastik dokunuşu var ama asıl gücü psikolojik derinliğinde. Temiz, net, akıcı.

Son kuşlar eserini, Sait Faik yalın bir dille kaleme alsa da konusu ve anlatımı ile biraz ağır gelecek türden. Bu yüzden lise çağındaki gençlerin okumasını tavsiye ederim. Yazar, 19 adet hikayeyi konusu itibariyle doğa, şehir ve insan üçlemesi ile yazmış. Dünyanın değiştiğini yeşil olan her şeyi bir gün yitireceğimizi çok samimi olarak da ifade etmiş. Ayrıca yazarın denize aşık, insana saygılı ve doğaya tutkun olduğunu bu kitap ile apaçık görüyorsunuz. Kitaba kötü demekten ziyade anlaşılması için biraz olgunlaşma sürecinin tamamlanması gerektiği kanaatindeyim.

"Bağ Bozumu Şiirleri", isminden de anlaşılacağı gibi, insanın kendi içine döndüğü, anılarını hasat ettiği bir sonbahar mevsimi tadında. Şair, dili o kadar duru ve içten kullanmış ki, okurken kendinizi zamanın ve belleğin sakin koridorlarında yürürken buluyorsunuz. Özellikle özlem ve pişmanlık temalı şiirlerdeki o derin ama yormayan hüzün çok etkileyici. Ruhunu dinlendirmek ve kelimelerin ahenginde kaybolmak isteyen tüm şiirseverlere tavsiye ederim. Kitabı bitirdiğinizde cebinizde birkaç güzel mısra ve kalbinizde bir parça huzur kalıyor.

Yüreği aşk romanlarının o masum sevdalarıyla dolu, okuyan ama yazamayan yaşlı bir adam… Ve onun tanıklık ettiği acımasız bir yıkım.

"Medeniyet" götürmek iddiasıyla Amazonlar’a adım atan beyaz adam, bastığı her toprağı kanla suluyor, doğaya dair ne varsa gözünü kırpmadan katlediyor. Altın hırsıyla gözü dönmüş arayıcılar da bu felaketin cabası…

Doğanın kalbine saplanan bu bıçak bize tek bir gerçeği hatırlatıyor: İnsanoğlu, canlılığın fışkırdığı en balta girmemiş ormanları bile bir günde çöle çevirebilecek kadar yıkıcıdır.

Şimdi baştan sormak gerek: Gerçek barbar kimdi? Ormanla koyun koyuna, harmoni içinde yaşayanlar mı; yoksa girdiği her yeri yok eden beyaz adam mı?

Okurken duygudan duyguya sürüklendiğim, beni sarsıp kendime getiren ve iz bırakan harika bir metindi.

Kitapta Katalan bir ailenin dört kuşağa yayılan tüm rezilliklerini okuyabileceğiniz (yani toplumun saklanması gerektiğini düşündüğü rezillikleri) bir kitap olmakla birlikte yirminci yüzyıl İspanya'sının toplumsal ve siyasi portresini de gözler önüne seriyor.

Anlatım olarak akıcı bir anlatım hakim. Karakterleri oldukça canlı ve yazarın insan ilişkilerine dair gözlemleri oldukça güçlü. Sanırım bir üçlemeymiş bu kitap ve bizim ülkemizde de devam kitapları umarım çevrilir. Rahatlıkla okunabilecek bir kitap.

Bu arada bizim ülkemizdeki kiraz mevsimi dizisi tadında bir şeyler beklemeyin derim.

"hayat bir döngü, hep başladığımız yere geri dönüyoruz."

Sorunlu evliliklere sahip anne babaların çocukları evliliklerinde genel olarak başarılı olurlar diyebilir miyiz?
Hikayemiz böyle başlıyor olabilir, ama herkesin kendi hikayesinde acıları ve sınavları olabiliyor. Belki de ebeveynlerimize benzememek için çok ödün veriyoruz hayatımızdan! Köklerimizden aldığımız genetik mirası daha iyiye çevirebilir miyiz? Bunu her anlamda düşünebiliriz, ama kitap bunu aşk ve evlilik temasıyla yoğurmuş. Neve ve Edwyn ilişkisi biraz çarpıcı, belki de biraz yorucu... Bilemiyorum sanki her okuyan farklı bir açı görebilir gibi geldi. Kendi açımızdan yorumlarken farklı örülmüş bir yapı sanki. Kitaba bir şans verin ve bırakın aksın hikaye.

Ayfer Tunç kırgınım sana; bu kadar hüzünlü hayata bir hüzün ve üzülecek bir şey daha eklediğin için. Sevmenin bu kadar hastalıklı olduğunu okumak çok ama çok etkiledi beni. Şehnaz’ı tutup yapma bunu kendine. Sen gençliğini bir parça ümit için harcadın. Geride ne kaldı: unutamadıkların değil mi. 30 yılın içinde yalnızca beş altı yıl yaşamışızdır diyorsun; deme yapma. Annen anneannen ve sen Şehnaz. Bu kadar acıtmasaydı yaşam sizi ne güzel olurdu. Ama siz siz olur muydunuz? E’nin sonu tam ona göreydi hiç üzülmedim. Hâlâ çok kızgınım ona. Giderken bıraktığı umut kırıntısı mıydı yoksa pişmanlık mı?
Kadın üzerinden sınıf ayrımı, erkeklerin kendi yerlerini sağlamlaştırmak adına suya sabuna dokunmayışları, entelektüel camiadaki ilişkiler, toplum siyaset ve kadın kadın…
Ayfer Tunç muazzam kalemiyle kendini yenilemeden yepyeni bakışlar sunun, kurgularını iyi besleyen müthiş zihin. Bir de ağlatmasaydı iyi olacaktı.