E-Dergi

Çok rahat okunan, duygu geçişi kolay sade bir romandı.
Mübadele sonrası Ege sahillerinden geçen konusuyla bir dönemin insanlarını ve o günlerin sosyal hayatını anlatıyor. Karakterler empati yaptıracak kadar gerçekçiydi. Bir iki yerde ağlattı.

İngiliz asilzadelerin Uzak Doğu'da gayrımeşru ilişkiler kurup doğan çocuklarını belirli bir yaşa kadar orada eğitip sonra İngiltere'ye getirerek Oxford'da çeviri bölümünde uzmanlaşmalarını sağlayan Batı'nın sömürgeci düzeninin aklı zorlayan kurgusunu 'vay be' diyerek okudum.
Fazla detay vardı, gereksiz uzatılan bölümler de vardı ama bütünüyle ufuk açıcı bir kitaptı.

Bu yorumu Tanpınar'ın Türk tarihinin en iyi edebiyatçılarından biri olduğu gerçeğinden bağımsız yazıyorum.

Roman bir gazete tefrikası olarak yayımlandığını o kadar belli ediyor ki. özellikle bütünüyle çok dağınık. İkinci bölüme kadar olan ilk 73 sayfa oradan oraya koşturan bir yılkı atı gibi, anlamak zor, takip etmek zor. Yazar da farkında, ilk bölümün bir yerinde, "Hikayeyi niçin bu uzak hatıralarla ağırlaştırdım?" diye sorup açıklamaya çalışıyor.

İkinci bölümde nihayet hikaye bir kahraman etrafında şekillenmeye başlıyor. İşin toparlanmasına rağmen dağınıklık hissi kaybolmuyor. Bu noktada eski Türkçe sözcüklerin de etkisi olduğunu göz ardı edemiyorum ama bence romanın en büyük noksanı okurun dikkatini bütünüyle konuya, anlatıma ve karaktere odaklayamaması oluyor. Ve kendi kendime şunu soruyorum; acaba bu eseri günümüz yazarlarından biri yazsaydı bunca övgüyü alır mıydı?

Daha evvel yazarın Sahtekar adlı romanını okumuş çok beğenmiştim. Bunu da beğendim, tıpkı ilk okuduğum romanındaki gibi yazarın coğrafik özellikleri kullanarak kurguladığı ortamları cazip buluyorum. Eğer farklı şehirler, farklı ülkeler, dağlar, denizler, trenler, otobüsler, uçuşlar ilginizi çekiyorsa bu roman size göre.

Yazardan okuduğum ikinci roman. Kısa ve kolay okunan bir anlatı olmuş fakat ilk okuduğum Bilinmeyen Boyut'taki adı alamadım, özgün bir anlatımı olduğunu söylemeliyim.