Onaylı Yorumlar

Sorunu, 'göçmenlik' olan bir eser sayılabilir. İsim, o yüzden 'Kamboçya Elçiliği' olması gayet doğal karşılanabilir geliyor. Zadie Smith, çok sevdiğim bir yazar ve son dönemde dikkatimi çekti diyebilirim. Enteresan yerlerden olgulara bakıyor ve o derecede kendine özgü bakış açısıyla hikayelerine sonlar hazırlıyor. Kamboçya Elçiliği, kısa fakat bir o kadar etkili, yazarın metinlerini okumaya başlanması için ideal bir okuma vaat ediyor.

Beyaz Lale öyküsü "Barışta ter dökmeyen savaşta kan döker" ata sözümüzü hatırlatıyor. Savaşın ne olduğunu bilmeyen ve yaşamayanlara tüm gerçekliğiyle anlatıyor. Ömer Seyfettin' i gençliğimde ilk "Diyet" ile tanımıştım. "Beyaz Lale" ile tüm eserlerini bitirmiş oldum. Tüm Türklerin okuması gereken bir kitap. İnanmayanlar müzelerimizi gezerek yapılan zulümlerin delillerini görebilirler. Ben Bursa' da gördüm. Yalan aşklarla dolu, tozpembe kitapları okumaktansa, o günleri yaşamış yazarlardan gerçekleri okumak daha iyi bence.

Yazarın herhangi bir kitabını daha önce hiç okumadım kitabı da ismi çok ilgimi çektiği için almıştım. Polisiye- (cinayet?) romanı üzerine gibi ama böyle karakollarda polislerle satırlar dolusu yazıların olduğu bir roman değil o yüzden benim açımdan keyifliydi o kısımları ama sorun şu ki hayvanlar üzerinden meşrulaştırılan cinayetleri hoş gibi gösterme gibi bir duygu sezdim bence hoş değil tamamen cahilce bir düşünce. Sonunda çok şaşırdım beklemediğim bir kişi katil çıktı. Unutamayacağım romanlardan biri olarak hayatımda kalacağı kesin.

İstanbul’un yıkılmış, toz olmuş hâlini okumak; yok olan insanları düşünmek gerçekten ürperticiydi. Daha da sarsıcı olan ise hayatta kalanların duygularını kaybetmiş olmasıydı. Bu noktada ister istemez şunu sorguladım: Günümüzde insanlar zaten hissizleşmiş değil mi? Duyarsız, vicdan ve merhametten uzak bir insanlık… Bu da başka bir yok oluş biçimi. Kitap bir distopya sunarken, duygularını kaybetmeyen Arın karakteriyle umut ışığı da yakıyor.

Leke’nin yolculuğu boyunca onun çaresizliğini, aldatılmışlığını ve kırgınlığını birebir hissettim. Okur olarak duyguyu bana geçirmeyi başaran bir anlatım var. Yazarın dili akıcı, sade ama etkili. Yeni kelimeler öğrenirken hiç yorulmadan sayfalar aktı gitti. Kitabı elimden bırakamadan okudum. İyi ki duygularım var dedirten bir eser.

İlk kitap… İlk heyecan. Yılların emeği, hayal kırıklıkları ve umudun birleştiği bir başlangıç. Yıldız Dilmaç, Yelkovanın Üstünde’de öykülerini “insan olmanın halleri” etrafında kuruyor. Aile Bağları, İnanç, Korku, Kibir, Erteleme ve Öfke başlıkları altında toplanan metinler, gündelik hayatın içinden tanıdık duygulara odaklanıyor. Anlatım sade ve akıcı; olay örgüsü ön planda tutulurken iç monologlar doğal bir samimiyet yakalıyor. Küçük ayrıntılar dikkatle işlenmiş, karakterlerin dünyası inandırıcı kılınmış. Bununla birlikte öyküler yer yer temkinli ilerliyor, güçlü bir çarpıcılıktan çok dengeli bir anlatım tercih ediliyor. Yazar ne yaptığını bilen, fakat henüz sınırlarını zorlamayan bir çizgide. Tüm bunlarla Yelkovanın Üstünde, sade dili ve insan hâllerine odaklanan yaklaşımıyla dikkat çeken, başarılı bir ilk kitap.

Benim için hem ilham verici hem de öğretici bir okuma oldu. Pénélope Bagieu, tarihte iz bırakmış ama çoğu zaman adı çok bilinmeyen kadınların hayat hikâyelerini çizgi roman formatında anlatıyor. Her bir hikâye kısa ama etkisi oldukça güçlü.
Kitabı okurken en çok hoşuma giden şey, kadınların toplumun dayattığı kalıplara rağmen kendi yollarını çizmeleri oldu. Kimi zaman sanatla, kimi zaman bilimle, kimi zaman da cesur kararlarıyla hayatlarını değiştiren bu kadınların hikâyeleri gerçekten hayranlık uyandırıcı. Anlatım dili sade ve akıcı; çizimler ise hem eğlenceli hem de duyguyu çok iyi yansıtıyor.
Bazı bölümlerde şaşırdım, bazı yerlerde gururlandım, bazı hikâyelerde ise içim burkuldu. Ama hepsinde ortak olan şey güçlü bir duruştu. Kitap, “imkânsız” denilen şeylerin aslında ne kadar mümkün olabileceğini gösteriyor.
Bence sadece kadınların değil herkesin okuması gereken bir eser.

Çizimleri, hikayesi, mizahı, kapı üstüne kapı açan mesajıyla nefis bir çocuk kitabı. Hatta her yaştan okurun görmesi gereken "söylemek istediği bir şey" var. Henüz beş yaşındaki ikizlerim iki günde on kere okuttu bize ve bir süre sonra kendileri biraz ezberden, biraz kendi yorumlarını katarak doğaçlama okudular tekrar tekrar. Artık sürekli boğuştuğumuz, maalesef alışkanlık haline gelen küresel aptallık, kötülük ve açgözlülük krizlerine bir de bu kitaptan bakın! Çocuklarım büyüdüğünde hikayeyi hatırlayacaklarına ve belki kendi çocuklarına okutmak isteyeceklerine eminim.

Camilla Lakberg çok sevdiğim yazarlardan daha önce yazdığı tüm kitaplarını da okudum. Mina ve Vincent serisi ise mükemmel. Kesinlikle tavsiye ederim. Ayrıca bu kitabı yorumlamaya gelince; senede 80 -90 civarında kitap okuyan biri olarak polisiye ve korku gerilim kitapları tercihim. Okuduğum her kitabın sonu ne kadar ters köşe olursa beni ne kadar şaşırtmayı başarırsa o kadar çok beğeniyorum. Bu kitapsa öyle bir bitti ki şaşkınlık içindeyim. Hala inanamıyorum. Asla aklıma böyle bir son gelmezdi. Bu bitiş bambaşka bir şey. İki yazardan hangisinin aklına böyle bir son geldiyse bence bir dahi. İskandinav polisiyesi hayranlarına kesinlikle tavsiye ederim.

Kitabın en sonda söylediğini ben en başta söyleyeyim. Kitabın yazım amacı "Dinde bir reform değil sonradan eklenenlerin tespit edilmesi" Yayınevinin buna benzer kitaplarını daha önce de okudum. Kuran'ı merkeze alarak, ayetleri irdeleyerek bir sonuca varıyorlar. Özellikle mezhep imamlarının yorumlarını bilerek veya bilmeyerek din haline getirerek insanların dini yaşama konusunda nasıl zorlandığını göz önüne seriyor. Birçok konu üzerinde açıklama getirilmiş ve örnekler üzerinden açıklanmaya çalışılmış. Namaz, oruç, hac, kadına bakış, hadisler, ilaveler, dört halife döneminde hadis ve sünnet uygulamaları, kıyamet alametleri, müzik, heykel vs. Toplam 40 bölüm. Herkesin anlayabileceği kadar sade ve açıklayıcı bir dil kullanılmış. Ön yargılardan ve kalıplaşmış bilgilerden sıyrılarak okunmalı ve değerlendirilmeli diye düşünüyorum. Tabii ki yazılanlar arasında katılmadığım hususlar da var. Kaldı ki bu kitabı yazanlar da kendi belirlediği yöntemlerle ayetleri yorumluyorlar.

Çok iyi yorumlar almış olması beni şaşırttı açıkçası. Bir kere kitabın dilinden yazarın tecrübesizliği ve henüz kaleminin oturmadığı anlaşılıyor.
Başlık "normal insanlar" olsa da özellikle Marianne karakterinin ciddi travmaları mevcut, aileden sevgi görememiş bir karakterin, arkadaş ilişkilerinde (karşısındakine yaranmak ve onu kaybetmemek adına) kendini duygusal ve fiziksel anlamda istismar ettirmesini okuyoruz.
Hakkını yememeli, yazar bazı küresel sıkıntılara, toplumsal konulara da el atmış, satır aralarında güzel mesajlar verdiği oluyor...