Onaylı Yorumlar

Değişen dünyada kendine nasıl bir yer açıyorsun?

Bazen hayatın hızına yetişmeye çalışırken asıl önemli olanı unutuyoruz:

Kendimizi tanımayı, gelişmeyi ve değişimin içinde kendi yolumuzu bulmayı….

Serhat Bıçakçı’nın Yeni Dünya İnsanı kitabı, tam da bu noktada insana farklı pencereler açıyor.

İş hayatından insan ilişkilerine, kariyerden geleceğe uzanan içeriğiyle yalnızca dünyadaki değişimi değil, bu değişim karşısında bizim nasıl bir duruş sergilememiz gerektiğini de düşündürüyor.

Tek bir alanda başarılı olmanın yeterli görülmediği, teknolojinin ve yapay zekânın hayatımızı yeniden şekillendirdiği bu çağda; kendimizi geliştirmek, yeni beceriler kazanmak ve insan olmanın değerini korumak her zamankinden daha önemli.

Kitabın en sevdiğim yanı, hazır cevaplar sunmak yerine insanı kendi cevaplarını bulmaya yönlendirmesi.

Çünkü bazen hayatımızı değiştiren şey, attığımız büyük adımlardan önce fark ettiğimiz küçük gerçeklerdir.

Pia Mater'i çok ama çok beğenmiştim. Arachnoid Mater de ilk kitap gibi inanılmaz hızlı bitti. Yine elimden bırakamadığım, sürekli “Acaba şimdi ne olacak?” diye merak ettiğim bir kitap oldu. İkinci kitapta hikâye biraz daha oturmuş, bilimsel olarak anlatılan konular da hikâyeye daha iyi yerleşmiş gibi geldi. Özellikle bilimsel bilgilerin olayların içinde bu kadar doğal paylaşılması öğrenme açısından beni daha çok etkiledi. Karakterler hakkındaki düşüncelerim pek değişmedi ama bu kez karakterlerden çok olayların nereye varacağına odaklandım. İki kitabı karşılaştırdığımda ilkini çok daha fazla sevdiğimi söyleyebilirim. Pia Mater benim için hem bilimsel hem de bilişsel açıdan daha farklı, daha heyecan verici bir deneyimdi. Arachnoid Mater ise biraz daha polisiye gibi okuduğum, olayların nereye gideceğini merak ettiğim bir devam kitabı oldu. Yine de çok severek okudum. Şimdi üçüncü kitapta bütün bu düğümün nasıl çözüleceğini merakla bekliyorum.

Genel olarak severek okuduğum, akıcı ve keyifli bir kitaptı. Özellikle 1950’lerin erkek egemen toplumunda kadınların hem iş hayatında hem de evde yaşadığı zorlukları başarılı bir şekilde yansıtmasını sevdim. Elizabeth Zott’un hikâyesi, kendisine çizilen sınırları kabul etmeyen bir kadının var olma mücadelesini anlatıyor. Bilim dünyasında kadın olmanın güçlüklerini ve toplumsal cinsiyet rollerini mizahi, yer yer ironik bir dille ele alması kitabın güçlü yanlarından biri. Elizabeth’in sıra dışı karakteri ve kendi doğrularından vazgeçmemesi de hikâyeyi etkileyici kılıyor. Ancak bazı mesajların fazla doğrudan verildiğini, özellikle finalin ise aceleye getirilmiş hissi uyandırdığını düşünüyorum. Daha derinlikli işlenebilecek noktalar vardı. Yine de çabucak okunan, düşündüren ve keyif veren; tatilde elinize alıp rahatlıkla bitirebileceğiniz güzel bir roman

Elif Şafak'ın bazı romanları beni sarsmıştı.. O kadar yani. Kitap okuma şevkim artsın diye bu romanını okuyayım dedim ki... İçeriği ile ilgili diğer yorumlardan bilgi alınabilir. Ben yazmayacağım. 500 küsur sayfa yazmak kolay değil emek ister. Hiç bir şey düşünmeden bile yazmak çok zor... Benim okuma şevkimi yerle bir etti. Bütün bir yaz maalesef bitiremedim... Akıcı değil.. Konu dağınık. Farklı zamanlar, farklı karakterler... Hele kitabın adı nerede ortaya çıkacak diye çok beklemeniz gerekecek...Bu roman beni hayal kırıklığına uğrattı...

Tek oturuşta okunup kenara atılacak bir kitap kesinlikle değil. Sayfaları hızlıca geçmek yerine günde 3-5 sayfa okuyup altını çize çize gitmek lazım.

Yazarın değindiği ana fikir çok net: Gün içinde hiç önemsemediğimiz ufacık ayrıntılar, aslında bütün hayatın gidişatını belirliyor. Farkındalık anlamında bana çok iyi geldi, kendime döndüm diyebilirim. Sayfa düzeni ve içindeki görseller de okumayı keyifli hale getirmiş.

Yer yer aynı konuların etrafında dönüldüğü için biraz tekrara düşüyor gibi gelse de verdiği his ve hissettirdiği tefekkür payı bunu kapatıyor. Durup soluklanmak ve etrafındaki ayrıntıları fark etmek isteyen herkese tavsiye ederim.

Kitabın olay örgüsü ve akıcılığı oldukça başarılı. Ele aldığı konu her ne kadar akıl almaz gibi görünse de ne yazık ki gerçek hayatta da yaşanabilecek olması insanı üzüyor. Hatta kitabın sonunda da değinildiği gibi, aldatıldığını bildiği hâlde buna tahammül eden insanlara kıyasla bilmediği halde buna tahammül eden insanların durumu çok daha acınası ve üzücü.

Güven problemi yaşayan biri olarak bu kitabı okurken insanlara güvenmemekte ne kadar haklı olduğumu anladım:) Her ne kadar konusu sadakatsizlik üzerine olsa da Hüseyin Rahmi Gürpınar, kendi klasik üslubuyla insanın acınası hâllerini mizahi bir dille ele almayı başarıyor. Okurken eğlendirdiği kadar insan ilişkileri üzerine de düşündüren bir eser.

Okuması oldukça kolay ve sürükleyici. Son sayfalara kadar anlatımın akıcılığında herhangi bir düşüş yaşanmıyor. Hüseyin Rahmi Gürpınar okumayı sevenlerin severek okuyacağını düşündüğüm, kısa sürede keyifle bitirilebilecek bir kitap.

Çok çok iyi bir kitap. Verdiği bilgiler çok önemli. Hayatımızın en önemli aktivitelerinden biri hakkında ne kadar da az şey biliyoruz. Uykunun önemi sadece kişisel sağlıkla sınırlı kalmıyor, iyi ya da kötü olması tüm insanlığı, toplumu etkiliyor. Arada bazı yerlerde fazla teknik detaylarla bazı okuyucuları zaman zaman yorabilir ama bir bütün olarak kesinlikle okunup anlaşılması ve uykunun önemine istinaden hayatımızda uykuya şimdi olduğundan çok daha fazla önem vermemiz, dikkat etmemiz gerektiğini bizlere işliyor. Tavsiye ediyorum.

Nihan Kaya ile ilk kez bu kitabı vesilesiyle tanıştım. Daha önce okuduğum veya hakkında bilgi sahibi olduğum bir yazar değildi. Kendi kişisel hikâyesinden alıntılar yaparak erteleme alışkanlığının yüzeysel bir ertelemeden ibaret olmadığını, arkasında çok daha derin psikolojik nedenler barındırdığını hem oldukça samimi hem de bilimsel bir temelde anlatıyor.
Kitabın dili son derece yalın. Yazar adeta içini döküyor ama bu sırada okuru da kendi iç dünyasıyla yüzleştiriyor. Kitapta bazı bölümler dikkatimi çekmediği için atlayarak okumuş olsam da bu eseri yalnızca erteleme alışkanlığıyla değil, kendi iç dünyasıyla yüzleşmek isteyen herkese tavsiye ederim. Yazarın farklı kaynaklara ve uzman isimlere atıfta bulunmasını da yeni okuma yolları sunması bakımından değerli buldum.

Kitap yazarın edebi birikimini sürükleyici ve bir o kadar da sarsıcı bir olay örgüsüyle nasıl harmanlayabildiğinin en güzel kanıtlarından biri olmuş. Bir dağ evinde tatil yaparken uyandığı sabah etrafının görünmez bir duvarla kaplandığını ve dış dünyadaki tüm yaşamın birdenbire durduğunu fark eden isimsiz bir kadının hikâyesine adım atıyorsunuz. Kitabı elinize aldığınız andan itibaren sizi içine çeken bu ıssız ve gizemli atmosfer sayesinde sayfaların nasıl aktığını anlamıyorsunuz.
Yazarın dili oldukça akıcı, sade. Karmaşık veya yorucu bir üslup yerine; başkarakterin tuttuğu raporlar ve anılar üzerinden merak duygusunu sürekli diri tutan son derece dinamik bir anlatım tercih edilmiş.
Kitap boyunca "Dış dünyada ne oldu?", "Bu görünmez duvarın arkasında ne var?" sorularına yanıt ararken, kurgunun psikolojik derinliği ve karakterin içsel dönüşümü sizi her defasında şaşırtmayı başarıyor.

Margaret Atwood'un kalemiyle ilk kez tanışmıyorsanız, onun karakterlerin zihnine ne kadar ustalıkla girebildiğini zaten bilirsiniz. Kedi Gözü olaylardan çok duyguların ve anıların peşinden giden bir roman.
Kitabın merkezinde ressam Elaine Risley var. Toronto'ya yıllar sonra açılacak retrospektif sergisi için döndüğünde, aslında sadece bir şehre değil; çocukluğuna, kırgınlıklarına ve yıllarca bastırdığı anılarına da geri dönüyor. Roman ilerledikçe çocuklukta yaşanan akran zorbalığının bir insanın hayatında ne kadar derin izler bırakabileceğini görmek gerçekten etkileyiciydi. Özellikle çocuklar arasındaki acımasızlığın yetişkinlerin çoğu zaman fark etmediği kadar yıkıcı olabileceğini çok güçlü hissettiriyor.
Atwood'un anlatımı oldukça katmanlı. Her cümlenin üzerinde düşünmek gerekiyor. Bu yüzden temposu yüksek bir roman bekleyenleri biraz zorlayabilir. Ben de zaman zaman anlatının yavaşladığını hissettim.