Onaylı Yorumlar

Sessiz ama duygusu çok güçlü bir roman. Büyük olaylardan ziyade insanların içinde taşıdığı kayıplara, yarım kalmış cümlelere ve geç kalmışlık hissine odaklanıyor. Gerçekle hayal arasındaki geçişler kitaba şiirsel ve zaman zaman tekinsiz bir atmosfer kazandırmış. Özellikle küçük ayrıntıların ve tekrar eden imgelerin ilerledikçe anlam kazanmasını çok sevdim. Mavi Korkusuz yalnızca bir karakterin hikâyesi değil; insanın tamamlayamadığı her şeyle yüzleşmesini anlatan bir roman gibi. Hızla okuyup geçilecek değil, bazı cümlelerin altını çizerek ve ara sıra durup düşünerek okunacak kitaplardan. Dramatik, farklı ve edebî anlatıları sevenlere kesinlikle tavsiye ederim.

Kitap, Amerika adı oraya ilk ayak basan Kristof Kolomb'un mu yoksa oranın yeni bir yer olduğunu fark eden Amerigo Vespucci'nin mi hakkı olduğunu açıklamaya çalışıyor. Kitabın dili biraz ağır. Daha sade bir dille çevirisi yapılabilirdi. Stefan Zweig, tarihi anlatırken son derece tarafsız kalmaya çalışmıştır. Amerigo Vespucci, 32 sayfalık kısa notlarında yeni bulduğu yer için der ki 'Mundus Novus'(Yeni Dünya). Ayrıca devamında der ki :' Eğer bir yerde yeryüzü cenneti varsa, buradan uzakta olmaz.' Bu sözleriyle hayatta hiçbir mutluluğu ve umudu olmayan köylü, fakir insanlara yeni bir umut; zenginlere yeni macera şansı verir. Farklı kesimlerden insanlar farklı şeyler bulma umuduyla aynı yönde yolculuğa çıkıyorlar. Basit bir konunun ötesinde bu meselede çok derin tartışmalar yürütülmüştür. Zenginliğin, refahın ve özgürlüğün sembolü olan 'Amerika' adının, birtakım karışıklıklar, tesadüfler ve şans eseri sonucu verildiğini öğreniyoruz.

Kitabı büyük bir keyifle okudum. Anlatımı sade, samimi ve düşündürücüydü. Özellikle gençlerin hayatın başında karşılaşabileceği zorluklara, doğru kararlar almaya ve hedeflerinden vazgeçmemeye dair verdiği mesajlar çok anlamlıydı. Okurken birçok cümlenin üzerinde durup düşündüm ve kendime pay çıkardım.

Yazarın nasihatleri yargılayıcı değil, yol gösterici bir dille aktarması kitabı daha da etkileyici hâle getirmiş. Sadece gençlerin değil, her yaştan insanın okuyup faydalanabileceği bir eser. Kendini geliştirmek, hayata farklı bir bakış açısıyla yaklaşmak ve motivasyon kazanmak isteyen herkese gönülden tavsiye ederim. Emeği geçen herkese teşekkürler.

Aşağıda Çok Yer Var, beni bir hayli zorladı. İlk kez bir hikâye kitabı okurken anlatının bu denli yavaş aktığını hissettim. Öykülerin ritmi o kadar ağır ki, bilhassa son bölümdeki uzun anlatım nedeniyle bölümü bitirebilmek adına defalarca ara vermek durumunda kaldım. Verilen bu mecburi aralar yüzünden kurgudan tamamen koptuğum, metinde ciddi kopukluklar yaşadığım anlar oldu. Satır aralarında yer yer sahiden güzel, derinlikli ve kıymetli mesajlar var; yazarın bu yönüyle hakkını teslim etmek gerek. Ancak metindeki yoğun yapı yüzünden, ufak bir dikkat dağınıklığında bile kendinizi tümden dışarıda bulabiliyorsunuz. Daha da kötüsü, metnin vermek istediği mesajları anlamak noktasında çok ciddi bir çaba içerisinde olup yine de anlayamama döngüsüne saplanabilmeniz. Öyküde akıcılık ve sürükleyicilik arayanları fazlasıyla yoracak; ancak ciddi bir konsantrasyon ve sabırla yaklaşıldığında belki aktarılmak istenenlerin yakalanabileceği oldukça ağır bir eser. Özetle, beklentimin altında kaldı.

1800lerin serbest ticaret ortamında yeni düzene ayak uyduramayan Osmanlı Devletinde sürekli bütçe açıkları oluşuyor ve bu açıkların Galata bankerleri vasıtasıyla kapatılışına tanık oluyoruz. Paranın dini imanı olmaz mucibince bankerler yeri gelince devletten yana taraf oluyorlar yeri gelince devlet aleyhine cephe alıyorlar. Yüksek faizlerle giderlerini finanse etmeye çalışan Osmanlı yönetimi günü geldiğinde bankerlere borçlarını ödemeyerek eski kazıkların hesabını dürüyor. Kitabı okurken aradan geçen zamana rağmen bugün de çok fazla şeyin değişmediğini idrak ediyorsunuz. Yazar kitap boyunca Türk Rum Ermeni ve Yahudi gruplara dair sosyolojik kültürel tespitler yapıp kitabın okunmasını daha keyifli kılıyor.

Hagakure, samuray kültürünü ve Bushido anlayışını merak edenler için ilgi çekici bir eser. Disiplin, sadakat, kararlılık ve özdenetim üzerine verdiği bazı öğütlerin aradan geçen yüzyıllara rağmen hâlâ geçerliliğini korumasını beğendim. Özellikle kısa ve öz anlatımı sayesinde altı çizilecek birçok cümleyle karşılaştım.

Bununla birlikte, kitabın bazı düşüncelerinin günümüzde doğal olarak karşılığını yitirdiğini de hissettim. Sonuçta tamamen farklı bir dönemin ve yaşam biçiminin ürünü. Ayrıca anlatım yapısı bana biraz dağınık geldi. Bir bölümde öğütler yer alırken, hemen ardından yaşanmış olaylar veya kısa anekdotlar anlatılıyor. Bu geçişler konu bütünlüğünü zayıflatıyor ve kitabı zaman zaman kopuk hissettiriyor.

Genel olarak ilginç ve okunmaya değer bir eserdi ancak bende beklediğim kadar güçlü bir etki bırakmadı. Yine de samuray felsefesine ilgi duyanların bir şans vermesi gerektiğini düşünüyorum.

Özgen Öz hocamızın Ateşbaz kitabını bitirdim Ateşbaz, ilk sayfalardan itibaren merak duygusunu canlı tutmayı başaran, akıcı anlatımıyla okuyucuyu hikâyenin atmosferine davet eden bir eser. Yazarın anlatımındaki özen ve kurduğu dünya, okuma boyunca ilgiyi diri tutuyor. Karakterlerin yaşadıkları ve olayların işlenişi, okuyucuyu düşündürürken aynı zamanda hikâyeyle güçlü bir bağ kurmasını sağlıyor. Anlatımın akıcılığı sayesinde sayfalar keyifle ilerliyor ve eser, etkisini okuma sonrasında da hissettirmeye devam ediyor. Detaylarına girmeden söylemek gerekirse, farklı bir okuma deneyimi yaşamak isteyenlerin şans verebileceği, emek verilmiş bir çalışma. Özgen Öz hocamızın kalemine sağlık; bol okurlu, nice başarılı baskılar diliyorum.

Yazarın Yenişehir'de Bir Öğle Vakti ve Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu kitaplarını okumuş ve çok beğenmiştim. Okur olan herkese önerimdir. Tante Rosa'yı ise başka sevdim. Bu gidişle tüm kitaplarını okuyacağım sanırım.

Rosa hayatı boyunca birçok şeye tutunmaya çalışır. İyi bir eş olmaya, iyi bir anne olmaya, çeşitli işlerde başarılı olmaya, dine, aşka ve hayallerine tutunmaya. Ama her seferinde başarısız olur.

İlk bakışta bu, beceriksiz bir kadının hikayesi gibi görünür. Oysa asıl başarısız olanın Rosa değil, onu belli kalıplara sıkıştıran toplumdur.

Murat Belge ve Funda Soysal'a sunuşları için teşekkür ederim.

Şimdiden iyi okumalar dilerim.

"Hay yapışsın o telefon elinize!" siteminin gerçeğe dönüştüğü, özgün ve absürt bir modern zaman masalı.

Ş. Yaşar, günümüzün en büyük problemlerinden olan "ekran" bağımlılığını son derece eğlenceli ve akıl dolu bir kurguyla ele alıyor. Koca Dede’nin 98. yaş gününde Berk ve kuzenlerinin ellerine telefonların yapışmasıyla başlayan macera; sadece çocukları değil, aslında çocuklarına sürekli "bırak o telefonu" deyip kendi ellerinden düşürmeyen yetişkinleri de müthiş bir ayna tutarak eleştiriyor. Çocukların ellerine yapışan telefonlarla hayata tutunma çabaları, bizim o küçük cam ekranlar olmadan fiziksel dünyada ne kadar "eksik" ve çaresiz kaldığımızı gösteren çarpıcı bir metafor oluşturuyor.

Kitap teknik olarak çocuk edebiyatı rafında dursa da ben kesinlikle yediden yetmişe herkesin, özellikle de tüm ebeveynlerin okuması ve üzerine düşünmesi gerektiğine inanıyorum. Kesinlikle tavsiye ederim.

Sevdiği kişi için yazarlığı tercih etmesi, kendini keşfetmesi çok güzeldi. Gönderdiği yazıların, şiirlerin kabul edilmemesi, sevdiği kişinin onun yazar olamayacağı hakkında ümitsiz oluşu... Martin i en çokta yıkan bu durumdu. Herşey bitti dediği anda yazılarının kabul edilmesi , yazılarının yayımlanmasından sonra herkesin ona geri dönüşü ama Martin in heveslerinin ve hayata dair isteklerinin bitişi ... Harika bir kitaptı. İyi ki okumuşum. Sonunun güzel bitmesini Martin in kendini güzel yerlerde görmesini, yaşamasını çok istedim. Kitap bitti ama ben sonunun iyi bitmesini düşledim.