Onaylı Yorumlar

Çınar’ın basketbola olan tutkusu nedeniyle derslerini ikinci plana atmasıyla başlayan hikâye, zamanla başarıdan çok daha önemli bir noktaya uzanıyor:

Kendini tanımak, yeteneklerinin farkına varmak ve doğru yöntemleri keşfetmek.

Kitapta özellikle ders çalışma alışkanlıkları ve öğrenme yöntemleri üzerine verilen mesajları çok değerli buldum.

Matematik, Fen Bilimleri ve Sosyal Bilgiler gibi derslerde nasıl daha verimli çalışılabileceğinin anlatılması, kitabı sıradan bir çocuk romanından ayırıyor.

Üstelik yalnızca “daha çok çalış” demek yerine, nasıl çalışılması gerektiği üzerine düşündürüyor.

Tenefüslerde bile sürekli ders çalışmanın doğru olup olmadığı, hareket etmenin ve biraz nefes almanın öğrenme sürecindeki yeri gibi ayrıntıların işlenmesi de hoşuma gitti.

Çocuklara başarıyı baskıyla değil, doğru alışkanlıklar ve kendini keşfetme yoluyla anlatması bence kitabın en güçlü taraflarından biri.

Kendi hayatını seçmekle, toplumun ve ailenin senden beklediği hayatı yaşamak arasındaki çatışma hiç de kolay değil. Kitap da işte tam burada insanı düşündürüyor: Gerçekten kendi istediğimiz hayatı mı yaşıyoruz, yoksa başkalarının bizim için çizdiği yolda mı ilerliyoruz?
Bence Ölü Ozanlar Derneği sadece gençlerin hikâyesini anlatan bir kitap değil. Yaşımız kaç olursa olsun, kendi hayallerimizi ne kadar ertelediğimizi ve başkalarının beklentilerinin hayatımızda ne kadar yer kapladığını sorgulatıyor ve zaman zaman durup, insana kendi hayatına dışarıdan bakma isteği uyandırıyor.
Düşündüren, iz bırakan ve bitirdikten sonra da etkisi devam eden bu kitabı gönül rahatlığıyla tavsiye ediyorum.

Bazı kitaplar bilgi verir, bazıları ise insanı kendi düşüncelerini sorgulamaya iter. Bu kitap benim için ikincisiydi. Giordano Bruno’nun hikâyesini okurken beni en çok etkileyen şey, düşünmenin ve sorgulamanın bedelinin ne kadar ağır olabildiğini görmek oldu. Bugün bize oldukça sıradan gelen bazı düşüncelerin, yüzyıllar önce bir insanın hayatına mal olabilmesi gerçekten düşündürücü. Kitap çok uzun değil ama Bruno’nun fikirleri üzerine düşünmek için fazlasıyla malzeme bırakıyor. Özellikle “Doğru bildiğinden vazgeçmek mi, yoksa bunun bedelini ödemek mi?” sorusunu zihninizde bırakıyor.

Kristin Hannah’dan okuduğum ilk kitap Bülbül oldu. Kalınlığı kesinlikle gözünüzü korkutmasın; hikâyeye girdikçe sayfalar su gibi akıyor. Bazen 10, 20, hatta 50 sayfayı fark etmeden okuduğumu gördüm.

Savaşın karmaşası, kardeşlik, aşk, kayıp, fedakârlık ve yarım kalan hayatlar çok etkileyici işlenmişti. Özellikle Isabelle’in cesareti ve mücadele ruhu beni çok etkiledi. Vianne ise bana bazen geri planda kalmanın ve sevdiklerini korumak için kendinden vazgeçmenin de büyük bir cesaret olduğunu düşündürdü. Onu, diğerleri yanmasın diye kendini ateşe atan bir kibrit gibi gördüm.

Kitabın atmosferi ve betimlemeleri o kadar canlıydı ki birçok sahne gözümde adeta film gibi canlandı. Uzun zamandır okuduğum kitaplardan bu kadar görsel bir his almamıştım.

Çevirisini de başarılı buldum. Akıcı, duygusu güçlü ve merak uyandıran bir romandı. Benim için kusursuz olmasa da Kristin Hannah ile tanışmak için güzel bir başlangıç oldu. Başka kitaplarını kesinlikle okumak istiyorum.

Kısacık bir kitap ama bıraktığı etki hiç de kısa değil. Steinbeck’in bu kadar az sayfada bu kadar çok şey anlatabilmesine gerçekten hayran kaldım. Kino’nun yaşadıklarını okurken hem umutlandım hem de içim acıdı. Başta bir umut, bir kurtuluş gibi görünen inci zamanla her şeyi nasıl da değiştirdi… İnsanların açgözlülüğünü ve hiçbir şeyin göründüğü kadar masum olmadığını çok güzel anlatmış yazar. Çok sade bir anlatımı var ama okurken insanı içine çekiyor. Yazar ile tanışmak için çok uygun bir seçim.

Bazı kitaplar vardır; okurken sadece sayfaları çevirmekle kalmaz, aynı zamanda sürekli düşünür, ipuçlarını birleştirmeye çalışır ve zihninizdeki boşlukları doldurursunuz. Tuhaf Resimler benim için tam olarak böyle bir kitap oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren beni içine çeken, merak duygusunu hiç kaybetmeyen ve son sayfasına kadar gizemini koruyan oldukça farklı bir deneyimdi.
Kitap birbirinden bağımsız gibi görünen dört ayrı hikâyeden oluşuyor. İlk başta bu hikâyeler arasında herhangi bir bağlantı kurmak pek mümkün görünmüyor. Ancak ilerledikçe küçük detaylar, çizimler ve olaylar yavaş yavaş birbirine bağlanmaya başlıyor. İşte kitabın en etkileyici yanı da burada ortaya çıkıyor. Okur olarak siz de karakterlerle birlikte ipuçlarını takip ediyor, anlam veremediğiniz çizimlerin ardındaki sırları çözmeye çalışıyorsunuz.
En çok hoşuma giden şeylerden biri, resimlerin hikâyenin merkezinde yer alması oldu.

Bir Afgan vatanından ayrı kalma duygusunu, “Yeryüzünde sadece nefes alıp veriyorsun, geriye kalan hiçbir şey sana ait değil.” diyerek dile getiriyor. Savaşlar, ekonomik sorunlar, doğal afetler, işsizlik gibi meseleler olmasa insan kendi vatanından neden göç etsin ki ?Ötekileştirmenin tavan yaptığı günümüzde göçmen olmak çok zor. Yazar hikayeler üzerinden anlatımını yaparken genel göç ile alakalı bilgiler de veriyor. Kitabın sonunda kaynakça da mevcut. Göç olgusuna ve göçmenlere bakış açımızı değiştireceğine inandığım bu eseri okumanızı tavsiye ederim.

Kitap bir adamın eşine göndermek istediği mesajı yanlışlıkla iş arkadaşına göndermesiyle başlayan ve ardından gelen olaylar hakkında. Tek bir mesajla adamın hayatında daha önce fark etmediği bir kapı açılıyor ve sonrasında davranışlarını açıklamaya, anlamlandırmaya ve hatta romantikleştirmeye çalışıyor.

Kitabı dümdüz okursanız konu klasik bir aldatma macerası. Ancak kitabın sonuna geldiğinizde karakterlerin olaylara bakış açısı, yorumlayışı, hissedilenler ve geçmişten kopup gelen anılara dikkat ederseniz sizi başka derinliklere sürüklüyor. Bazen birileri çıkar karşımıza ve bize hayatımıza, evliliğimize, arzularımıza ve geçmişimize bakmamıza vesile olur. Ve yazar bunu usulca ve zorlamadan yapmayı başarıyor.

Ayrıca kitabın sonu bizi asla öğrenemeyeceğimiz bir şüpheyle baş başa bırakıyor. Çıtır çıtır, yormadan ve keyifle okumalar dilerim.

Ahmet Taşağıl hocamızdan müthiş bir eser daha. Kendisinin kadim yurtlarımıza giderek gözlemlediği, bilgiler aldığı, saha çalışmalarında yapmış olduğu katkılarla beraber, yeni çalışmalara ön ayak olduğu bu tarihi yolculukları yazıya dökmesi çok kıymetli olmuş.Hakasya, Tuva, Altay gibi çok eski kadim Türk yurtları hakkında bilgi sahibi olmak çok güzel.Ve daha sonra Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan, Türkmenistan da dahil oluyor. Kazak milletinin doğuşu, en eski Türk boyu olan Kırgızlar, Altınordanın yıkılması ile çıkan Özbekler ve tarihte geniş yer tutan Oğuzlar.Hepsini bir bir anlatıyor. Moğolistan ve Doğu Türkistan Türk milletinin doğu toprakları ile bize bakıyor.Çoğu yerde Türk tarihinde önemli bir yere sahip olan en yakın arkadaşı Servet Somuncuoğlu'nu anması hocamızın vefakar özelliğini gösteriyor ki birçok tarihi yolculuğunu Servet Somuncuoğlu ile yapmıştır.Beraber saha çalışmalarında bulunmaları, birçok zorlu yolu beraber aşmaları takdire şahandır. Memnun kaldım.Tavsiye ederim.

Bu tarzda bir kitabı daha önce okumamıştım, benim için farklı bir okuma oldu. Hikâyenin kardeşlik ve dostluk üzerine kurduğu bağları sevdim. Kan bağı olmadan da insanların birbirine nasıl kardeş olabileceğini güzel ve sade bir hikâyeyle anlatmış.

Akıcı, yormayan ve sıkmadan ilerleyen bir kitap. Özellikle sonlara doğru kurgu açıldıkça hikâye daha da merak uyandırıcı bir hâl aldı. Gençlik romanlarını sevenlerin ve samimi bir dostluk-kardeşlik hikâyesi okumak isteyenlerin keyif alabileceğini düşünüyorum.