Onaylı Yorumlar

Benim için okuması kolay ama sindirmesi zor bir kitaptı. Monika Kim öyle bir atmosfer kurmuş ki, sayfalar ilerledikçe kendimi giderek daha karanlık, daha rahatsız edici bir dünyanın içinde buldum. Betimlemeler çok güçlü; bazı sahneleri okurken gerçekten durup nefes alma ihtiyacı hissettim. Hatta yer yer mide bulandırıcı diyebileceğim kadar sert ve çarpıcıydı.
Ama tam da bu yüzden etkileyici. Yazar, rahatsız etmekten çekinmiyor ve bunu bilinçli yapıyor. Hikâye klasik bir kurgu gibi ilerlemiyor; daha çok hisler, gerilim ve tedirginlik üzerinden akıyor. Sıradan bir anlatım bekleyenler için zorlayıcı olabilir ama farklı, alışılmışın dışında bir şey arayanlar için kesinlikle dikkat çekici.
Karakterler de en az atmosfer kadar karanlık. Kimse tam anlamıyla “iyi” değil ve bu gri alan hikâyeyi daha da gerçek hissettiriyor. Okurken sürekli bir huzursuzluk hali var ama aynı zamanda merak da bırakmıyor.
Benim için “sevdim” demek kolay değil ama etkisinden çıkamadığım bir kitap oldu.

Teknolojinin hızla değiştiği bir çağda çocuk yetiştirmek...Peki biz bu çağın neresindeyiz? Bu eser, anne babalara sadece "ekran süresi ne kadar olmalı?" sorusunu sordurmuyor; aynı zamanda dijital dünyada çocuklarla nasıl sağlıklı bir bağ kurulacağını da düşündürüyor.

Kitaba özellikle gerçek yaşanmış olaylar, gerçek hayat hikâyeleri ve ebeveynlerin yaşadığı somut problemler ayrı bir derinlik katmış. Okurken "Bu bizim evde de yaşanıyor..." dediğiniz çok fazla an oluyor.

Kitabın yasaklar yerine rehberliği, korkutmak yerine bilinçli olmayı öneren bir yaklaşımı var. Teoriden çok hayatın içinden örneklerle ilerlemesi kitabı daha etkili ve içten kılıyor.

Dijital farkındalık kazanmak isteyen ebeveynler, çocuklarıyla iletişimini güçlendirmek ve gerçek hikâyeler üzerinden çözüm yolları bulmak isteyenler için çok değerli bir kitap...
Tavsiye olunur

Birçok fantastik kitap var ve bu yazar bu türün yıllardır en iyilerinden eserler vermeye devam ediyor. Okuduğum bu kitapta birçok yerde kıyıda köşede gördüğüm duyduğum okuduğum parçalar biraraya gelmiş de tamamı ilk defa bir hikayede birlikte varlık göstermiş gibi hissettim. Yani bana tam olarak hissettirdiği şey yenilik değildi, eskilerden birçok tanıdıklık yeni bir öyküde buluşmuştu. Belli bir yere kadar çok iyi giden bir kitaptı, sonlarında konu çok fazla alışılmış şekilde gelişti gibi geldi bana. Belki de çok fazla fantastik, bilim burgu, macera öyküsü bildiğim içindir. Kitap genel olarak çok ağır ilerliyor, yorucu gelebiliyor. Dili aşırı sade, edebiyat yapmamış yazar öykü anlatmış diyecekleri türden gibi, sanki öykü anlatmak edebiyat yapmak olmuyor mu diye soracağım o kişilere tek tek, bunu söylemeye onlar devam ettikçe. İyi okumalar dilerim

Sezgin Kaymaz’ın dilini tanımayan için, hele de böyle konularda hassasiyeti olanlar için fena bir kitap :))

6 yıl önce Nefha yı okumuştum bu kitabın devamı olduğunu bilmeden. Ama o zaman onu da tek başına çok sevmiştim.

Her kitabında insanın bildiğini sandığı, aslında bilmekten öte düşünmeden kabul ettiği şeyler üzerinde düşünmesini sağlayan; kuralların, yasakların, günahların, sevapların ötesinde bakış açısıyla insanı sarsan, alt üst eden ardından kendine getiren usta bir kalem.

Kalemine bir alıştınız mı, bırakamazsınız..
Şimdiye kadar 11 kitabını okumuş biri olarak, Sezgin Kaymaz’ın yazdığı bir paragrafı km lerce öteden tanırım sanırım. ️

Türk klasiklerinden olduğu için kitaba çok büyük bir beklentiyle başlamamıştım. Açıkçası ağır ilerleyeceğini ve akıcı olmayacağını düşünüyordum. Fakat tam tersi oldu; kitaba resmen bayıldım. İlk sayfasından son sayfasına kadar elimden bırakamadım ve bir günde bitirdim. Beklentimin katbekat üstünde bir okuma deneyimi sundu.

Kitap son derece akıcıydı. Özellikle başlardaki Zirzop’un yer aldığı sahnelerde çok güldüm. Karakterin kattığı mizah hikâyeye ayrı bir keyif vermişti. Okurken bir an bile sıkılmadım. Polisiye yönü de oldukça başarılıydı ve merak duygusunu sonuna kadar canlı tuttu.

Türk klasiklerini okumakta zorlandığını düşünenlere gönül rahatlığıyla önerebileceğim bir eser. Ben de klasiklerde zaman zaman zorlanan biri olmama rağmen bu kitapta bunu hiç hissetmedim. Polisiye sevenlerin ise mutlaka bir şans vermesi gerektiğini düşünüyorum.

İçimde tarif edemediğim bir ağırlık var. Getto duvarları arasında haksız yere canından, yuvasından koparılan masum anne ve çocukları okurken sarsılmamak elde değil. Ama kitabı okurken beni düşündüren soru şu oldu: Tarihte bu kadar büyük bir zulüm görmüş bir milletin bugünkü yönetimi, nasıl olur da aynı eziyeti bugün başka masum insanlara yaşatabilir?

Tarihin bu acı ironisi, gücü eline geçirenin vicdanını ne kadar kolay kaybedebildiğini gösteriyor. Bizi bu kısır döngünün dışına çıkaracak tek şey ise ne olursa olsun insani değerlerimizi korumak ve her koşulda vicdanın sesini dinlemektir. Zulüm kimden gelirse gelsin ve kime yapılırsa yapılsın karşısında durabilmek, bizi insan kılan yegane unsurdur.

Varşova Gettosu'nda çaresizce ağlayan bir anne ile bugün bombalar altında evladını arayan bir annenin feryadı aynı dildedir. Tarihin en büyük utancı, geçmişin karanlığından kurtulanların, bugünün çocuklarına aynı karanlık gökyüzünü layık görmesidir.

Nahid Sırrı Örik tam bir kurgu ustası. Romanın iki öznesi var biri modern anlamda yeni inşaa olmaya çalışan Ankara şehri diğeri babası tarafından evlatlıktan reddedilip amcası aracılığı ile Ankara'ya gidip orada bürokraside yer edinmeye çalışan Cezmi. Ankara'nın başkent olması hasebiyle bürokrasi ve Cumhuriyetin erken dönem imtiyazlılarının oluşturmaya çalıştığı, henüz olgunlaşmamış, emekleme çağındaki yeni dönem burjuvazisi ve Osmanlı son döneminin imtiyaz kaybına uğramış aristokrasi yazar tarafından mükemmel bir şekilde resmediliyor. Tarihle ve özellikle yakın tarihle ilgilenenlere kesinlikle tavsiye ederim.

Gayet açık, anlaşılır ve sade bir kelam kitabı arıyordum. Araştırmalarım sonucunda bu eserle karşılaştım. Gerek yayınevinin baskı kalitesi, kitap çeşitliliği gerek de eserin ilgi çeken konusu ve itikadi anlamda temel unsurları değinmesi beni cezbeden yönü oldu. Bazen en temel dediğimiz şeylerin bile gözden kaçabileceğinin farkında olmak ve bu konuda hassas olmak gerektiğini düşünüyor ve bundan dolayı da eserin bende bıraktığı izlenimin oldukça yoğun olduğunu belirtmek istiyorum. Kitapyurduna teşekkürler:))

Çocuk gelişiminde "sınır" kavramının yeterince iyi anlaşılması yakın vadede çocuk ve ebeveynin sağlıklı bir ilişki geliştirebilmesi, uzak vadede toplumum sağlıklı bireylerle yoluna devam edebilmesi için büyük önem taşıyor. Kitap, bu kavramı odak noktasına alıyor ve farklı yönleriyle en çok da nörobilimdeki yeriyle irdeliyor. Nörobilime özellikle vurgu yapması ve beynin işleyişi üzerinden davranışı anlamlandırmaya ebeveynleri davet etmesini değerli buldum. Yazarın aynı zamanda bir çocuk doktoru ve anne olması, kendi ebeveynlik tecrübesini de kitaptaki meseleleri açıklarken kullanması okura gerçekçi bir tablo üzerinden düşünme fırsatı veriyor. Daha ileri okumalar için de kitap sonunda bir liste vermiş, bu da çok iyi. Ortalama okura uygun bir dille hitap etmiş, ileri okumalar için de yol göstermiş, çünkü konu bunu hak ediyor.

Sait Faik'i yeni yeni okumaya başladım. Öyküye pek sıcak bakmazdım, daha çok romana ağırlık vermiştim Sait Faik'i okuyana dek. Ancak öykülerini okudukça fark ettim ki öykü de roman kadar etkileyici olabiliyor. Hele onun öyküleri gerçekten de bir başka. Sahiciliği bir yana, okuru kendi kapsama alanına çekiveren bir yapısı var öykülerinin. Sanki öykü yazmak için yaratılmış ve aşılamayacak bir öykü üstadı olacağı alnına ezelden yazılmış. Öyküyü onun kadar sevdiren başka bir öykücümüz var mı? Varsa bile bir elin parmaklarını geçmez herhalde.
"Havada Bulut" özelinde kelam edersek üstadın sahicilikten uzaklaşıp kurguya ağırlık verdiği göze çarpıyor bu yapıtta. Pekâlâ gerçek olabilir mi? Muhtemeldir, çünkü bir bilimkurgu yazarı değildir o. Bir ayağı hayatta, diğer ayağı kurguda olan bir yazarın elbette ikisini harmanlaması şaşılacak bir durum da değildir ayrıca.