Onaylı Yorumlar

Evet; Bu inanılmaz kitabın, ana karakterlerinden birisi benim ismimi taşıyor. Alpar Tunç TABAK. Diğer ana karakter ise Murat GÜRBÜZ. Gerçek hayattaki dostluğumuzu kitabında karakter isimleri olarak kullanmış benim can arkadaşım. Kitap, betimlemeleri ve kurgusuyla okunmaya değer. Yazar anlatımındaki gerçek öğeleri, tıbbi terimleri, mekanların ve sokakların o tanıdık kokusunu size betimlemeleri ile hissettirirken aynı zamanda sizi sürrealist ve korkunç bir kurgunun içine sinsice ve zekice çekiyor. Kitabın temposu alışılmış hikayeler gibi konunun gidişine göre değil, yazarın okuyucu ile oyun oynama isteğinin seviyesi ile belirlenmiş. Bu zekice anlatım okuyucunun yazar ile olan sınırlı bağını güçlendiriyor. Bir de ‘’Sen yedek şarjördün. Gerçek mermi bendim.’’ gibi insanı sarsan diyalog örnekleri de gözden kaçırılmamalı. Doktor, müzisyen, yazar ve benim için en önemlisi can dostum Murat GÜRBÜZ, böyle bir eser ortaya çıkardığın için hiç şaşırmadım. Çünkü sen yaparsan en iyisini yaparsın.

İnsanın hayatta karşılaştığı zorluklar karşısında pes etmemesi gerektiğini etkileyici bir dille anlatan bir kitaptı. Okurken zaman zaman kendi yaşamımla bağlantılar kurdum ve bazı bölümlerde durup düşünme ihtiyacı hissettim. Yazarın sade ve akıcı anlatımı sayesinde kitap kolay okunuyor; verdiği mesajlar ise uzun süre akılda kalıyor. Özellikle azim, sabır ve umut üzerine yaptığı vurgular beni etkiledi. Bana göre sadece bir kişisel gelişim kitabı değil, aynı zamanda insanın kendini sorgulamasını sağlayan bir eser. Motivasyon veren ve hayatına farklı bir bakış açısı katmak isteyen herkese tavsiye ederim.

Bu kitap özellikle anlatım diliyle öne çıkıyor. Yapı itibarıyla üç bölümden oluşan, anılarla birlikte üç anlatıcının sesini duyduğumuz metinde, daha kitabın başlangıcından itibaren anlatımdaki şiirin dili göze çarpıyor. Eserin başındaki anlatıcımız roman boyunca ara ara karşımıza çıkıyor. Onun sesini işittiğimiz sayfalarda cümlelerin küçük harfle başladığını görüyoruz. Biçimsel olarak yapılan bu farklılık, diline de sirayet ediyor.

Yaşamı annesi ve babası tarafından mahvedilmiş, bir konakta tek başına yaşayan Meneviş’in hikâyesidir bizlere anlatılan.Bunu karakterin kendi yazdıklarından,notlarından okuruz.Akıl hastanesinde tedavi görmüş,yaşadığı travmalarla dolu sevgisizlik iklimine beyni dayanamamış bir kırlangıç vardır karşımızda.Ne kadarının gerçek ne kadarının sahte olduğunu bilmediğimiz,aklının terazisine pek itimat edemeyeceğimiz bir güvenilmez anlatıcının satırlarına konuk oluruz.

Kırlangıç Uykusu, üç parçalı anlatım yapısı ve incelikli diliyle bence başarılı bir roman.

İsmi gibi kendi de sıradışı, tuhaf, muamma. Okudum okumasına da 'ne anladın hele gardaş bir anlat' deseniz ne anlatacağımı bilemiyorum. Zira bildik romanlara pek benzemiyor. Evet romanda Erzen diye bir kız var ama daha çok yazarın hayalinde kurgu bir karakter gibi, yazar yarattığı bu karakter üzerinden kadın, aile, evlilik, aşk, cinsellik dahil değinmedik şey bırakmamış. Cümleleri bir kuyumcu titizliği ile seçmiş, okuyucuyu şaşırtmak ve ters köşeye yatırmak için çok uğraşmış. Sonunda kendisinin yargılandığı bir mahkeme ile de bitirmiş. Okuması zevkli fakat 'anladıysam ne olayım' cinsinden bir roman. Belki ikinci kez okusam yazarın meramını anlar, sırrı çözerim ama gözüm kesmiyor. Yazarın bizzat hediye ettiği kitabı bitirdiğim an ben de birine hediye ettim. Postmodern edebi romanseverlere tavsiye ederim.

James Joyce’un Türkçeye çevrilmiş tüm kitaplarını okumuş olsam da (özellikle hem Armağan Ekici hem de Nevzat Erkmen’in "Ulysses" çevirilerinin her ikisini de okudum) -Sel baskısı Finnegan Uyanması okumasını geçmişte yarım bıraktığımdan olacak- bu kitabın 319-381 sayfaları arasında, İthaki baskısı Fuat Sevimay çevirisi Finnegan Uyanması’ndan yapılan hiçbir alıntıyı okumadım (beyin yakıyorlar!). Bu değerli eseri, iyi bir çeviri ve edisyonla dilimize kazandırdığınız için bir Joyce hayranı olarak İthaki'ye sonsuz şükranlarımı sunarım.

Küllerimden Doğarken, sadece bir roman değil; insanın kendi iç yolculuğunu da anlatan bir eserdi. Funda Uçuk Er’in eski kitaplarındaki o tasavvufi derinliği ve akıcı anlatımı bu kitapta da hissetmek çok güzeldi. Sayfalar ilerledikçe karakterlerle birlikte sorguluyor, bazen durup düşünmeden edemiyorsunuz. Maneviyatı, umudu ve yeniden ayağa kalkmayı yormadan, samimi bir dille anlatması kitabı benim için daha da özel kıldı. Uzun zamandır beni bu kadar içine çeken, hem kalbime hem zihnime dokunan bir roman okumamıştım. Tavsiye ederim.

Temposu hiç düşmeyen, merak unsurunu sürekli canlı tutan bir polisiye olmuş. Camilla Läckberg yine karakterlerin geçmişlerini olay örgüsüne güzel yedirmiş. Kitap boyunca herkesin sakladığı bir şey varmış hissi oluşuyor ve bu da sayfaları hızlı çevirtiyor. Özellikle kısa bölümler sayesinde akıcı ilerliyor.
Ben en çok atmosferini sevdim. Soğuk, gergin ve sürekli bir huzursuzluk hissi veren bir havası vardı. Olaylar çözüldükçe karakterlerin aslında göründüğü kadar masum olmadığını görmek hikâyeyi daha ilginç hale getirdi. Bazı yerlerde tahmin edilebilir detaylar olsa da final kısmı yine merak uyandırıcıydı. Polisiye ve İskandinav gerilimi sevenler için sürükleyici bir okuma bence.

Leyleklerin Uçuşu, okuduğum en sürükleyici polisiye-gerilim romanlarından biri oldu. İlk sayfalarda sakin başlayan hikâye, her bölümde biraz daha karanlık ve gizemli bir hâl alıyor. Özellikle Afrika'daki bölümler, farklı kültürler ve doğa tasvirleriyle romana bambaşka bir atmosfer katıyor. Jean-Christophe Grange sadece bir katilin peşinden giden bir hikâye anlatmıyor; insanın hırsını, saplantılarını ve karanlık yönlerini de sorgulatıyor. Olay örgüsü öylesine ustaca kurulmuş ki her cevap yeni bir soru doğuruyor. Finale geldiğimde birçok parçanın nasıl bir araya geldiğini görmek gerçekten etkileyiciydi. Gerilim, macera ve zekice kurgulanmış gizemleri sevenler için kesinlikle unutulmayacak bir okuma deneyimi. Bitirdiğimde uzun süre etkisinden çıkamadığım kitaplardan biri oldu.

Kireç Ocağı, yazarın edebiyata getirdiği yenilikleri içinde barındırıyor. Romanın 13. sayfasından başlayan paragraf son sayfaya kadar hiç kesilmeden devam ediyor. Bu kitapta üçüncü şahıs gözlemci anlatıcı kullanılmış ama metni okura aktaran ana anlatıcı, anlatıcının anlatıcısı konumunda bulunuyor. Romanda ana karakter Konrad’ın asla ulaşılamayacak işitme üzerine mükemmel bir inceleme yazma takıntısı konu ediliyor. Metin boyunca yoğun bir karamsarlık ve boğucu ortam hakim. Eserde iç içe geçmiş anlatıcılar söz konusu. Üçüncü şahıs gözlemci anlatıcı bize Weiser ve Fro adlı iki karakter üzerinden Konrad’ın düşüncelerini ve olayları aktarır. Konrad bütün bu olanları ve fikirlerini Weiser ile Fro isimli kişilere aktarmış, onlar da kitabı bize aktaran yazar anlatıcıya anlatmıştır. Romanda anlatım şu şekilde ilerlemektedir: Kondrad → Weiser veya Fro → Anlatıcı. Bu roman okurlar için son derece zorlayıcı belki ama hem içerik olarak farklılığı hem de biçimsel özgünlüğüyle gayet özel bir eser.

Hani bazı kitaplar var ya, sayfalarını çevirdikçe yalnızca bir hikâyeyi değil, insan ruhunun en derin ve en sarsıcı düşüncelerine uzanan kıvrımlarını da aralarsınız.
Geri Sayım tam da böyle bir polisiyeydi. Yazar okuru, zamanın acımasız tik taklarıyla yarışan bir kabusun içine sürüklerken, gerilim duygusunu yalnızca olayların akışına değil, insan doğasının en ürpertici yönlerine uzanan ince bir damar gibi derinden hissettirmişti. Bu roman, yalnızca bir seri katilin izini süren klasik bir polisiye değil, aynı zamanda modern dünyanın görünmeyen yüzüne tutulmuş sert bir ışık gibiydi. Kameralar önünde işlenen cinayetler ve ölümün bile bir “gösteri” haline gelişi… Her sahne, adeta bir bıçak sırtında ilerler gibi; her ipucu, okurun zihnine usulca bırakılan bir gölge gibi. Gölge gibi diyorum çünkü bu kitabı okumadan önce kesinlikle Gölge Adam okunmalı. Kurgu Gölge Adam'in devamı çünkü. Ayrıca sizi kitabın sonunda büyük bir sürpriz de bekliyor.