E-Dergi

Zor bir yaşam geçiriyor Walser. Ailesinin maddi sıkıntıları, annesinin vefatı, bitmek bilmeyen iş değişiklikleri ve ömrünün son çeyreğinde konuk olacağı klinik hayatı.
•
1909 yılındaki ilk romanı Jacob Von Gunten
•
Bir öğrencinin güncesinden takip ediyoruz olayları. Benjamenta Erkek Enstitüsü’ndeyiz:

“Benjamenta Erkek Enstitüsü öğrencileri olarak hayatta asla başarılı olamayız. Demek istediğim, gelecekte hepimiz birilerine bağlı, küçük şeyler olacağız.

Aldığımız eğitimin temeli amacı, bizlere ikisi de ya çok az başarı vadeden ya da hiç başarı vadetmeyen iki özellik; sabır ve itaat aşılamak.”
•
Enstitüdeki öğrencileri, eğitimcileri ve onların hayata dair düşüncelerini ‘Jacob’ ağzından okuyacaksınız. Tabiki Jacob’un kendine dair düşünceleri de karşılayacak sizleri.
•
Muazzam mıdır, hayır. Ama yazarıyla tanışmak için başarılı bir eser olduğunu düşünüyorum.

Vonnegut’un ilk eseri var elinizde. Bilimkurgu ve distopyanın ana izleği sayılan Biz, Cesur Yeni Dünya ve 1984’ten konu aşırdığını çekinmeden dile getiriyor Vonnegut. Gerçekleşeni veya gerçekleşecek olanı yazmak konu aşırmak mıdır peki? Makinelerin ‘insanların yaptığı’ birçok işi ele geçirmesi konu ediniliyor. Muazzam bir eser olduğunu düşünmesem de okunabilir elbette.

Onunla Çocuk Yasası ile tanışmış ve mutlu kapatmıştım eserin son sayfasını.

İkinci buluşmamız bu eseriyle gerçekleşti.
•
“Olmak ya da olmamak” desem sizlere. Elbette aklınıza büyük İngiliz Shakespeare ve Hamlet gelecek. Fındık Kabuğu, tam da buradan beslenmiş bir roman.
•
Spoiler verdiğimi düşünmeyin. Bazı eserler ‘ne’ anlattıkları ile öne çıkarlar. Burada ise ‘nasıl’ anlattığı da ön plana çıkacak.
•
Trudy. Hamileliğinin son ayında ve kocasına ihanet eder durumda. Bunu eşinin kayınbiraderi Claude ile yapacak.

John. Trudy’nin eşi. Yüklü miktarda para ve değerli bir evin sahibi.

Çeşitli planlarını harekete geçirecek Trudy ve Claude’in bir tanıkları vardır. Annesinin karnında ‘olmak ve olmamak’ krizi yaşayan Fetüs.
•
Evet eseri bir ‘fetüs’ ağzından okuyacağız. Onun hislerine, gördüklerine, duyduklarına şahitlik edeceğiz.
•
Kimi zaman bunalım, kimi zaman trajedi, kimi zaman da bir polisiye hissi yaratacak sizlerde.

“Yakama yapışan cümleleri yazdım. Bir cümle insanın yakasına yapışır mı demeyin, yapışır.”
•
Böyle söylüyor Tarık Tufan eserinin girişinde. ‘Beni yaz’ dedirtenleri yazdığını anlatmak istiyor galiba.

Kadınlara, ilişkilere, yazarlara, geçmişe, maneviyata ve daha birçok konuya değinecek.
•
Kurgusal eserlerini okuyanların bu eseri bayıla bayıla okuyacağını düşünmüyorum maalesef; fakat onun kalemi bence her daim güçlüdür.
•
Ve devam ediyor Tufan:

“Çoktan kabuk bağladığını düşündüğüm yaralarım vardı. Yanılmışım. Yazmaya başlayınca onlar da bir bir sızlamaya ve bazen de kanamaya başladı.

En çok tekrarladıklarım, en çok ihtiyaç duyduklarımdır.”
•
Buyurun.

Onlarca eser kaleme aldı. Hikayeler, romanlar, otobiyografiler, gezi-anı yazıları.
•
1967’de yayımlandı Kaplumbağalar.
•
Anadolu’nun Alevi geleneği ve kültürüyle yoğrulmuş Tozak köyüne götürüyor bizleri eserinde.

Kır Abbas, Eğitmen Rıza, Muhtar Battal,
Gezici Hamdi, Kel Bektaş ve diğerleri.

Eksikleri, hataları ve yanlışlarıyla hepsi ayrı ayrı güzel insanlar.
•
‘Miskinlik, yoksulluk, tükenmişlik’ yeter deyip de köy halkını harekete geçiriyor Kır Abbas.

Üzüm yetiştireceklerdir ‘hazine’ arazilerinde. Yaparlar da. Altı yıl. Altı yıl üretir ve satarlar.
•
Güzel olan her şeye müdahelesi gibi ‘bürokrasi’ engel çıkaracak mıdır onlara? Elbette.
•
İşte tam da buralarda başka bir yere taşınıyor roman.
Diyaloglar sahtecilikten uzaklaşıyor.
‘Toplumsal gerçekçilik’ adını koyduğumuz kavram gün yüzüne çıkıyor.