Onaylı Yorumlar

Okurken en çok hoşuma giden şey, gerçek bir efsanenin etrafında kurulan o gizemli atmosfer oldu. Daha önce adını bile duymadığım bir hikâyeyi böyle akıcı bir dille okumak bayağı ilgimi çekti. İstanbul’un bildiğimiz yüzünün altında bambaşka bir geçmiş saklıymış hissi verdi.
Kitap boyunca merak duygusu hep canlı kaldı. “Gerçekten böyle bir ada var mıydı, ne oldu?” diye diye sayfaları hızlı hızlı çevirdim. Yazarın araştırmaya dayalı yazdığı hissediliyor ama bunu sıkıcı bir bilgi yığınına dönüştürmemesi güzel.
Yer yer anlatımın biraz yüzeyde kaldığını düşündüm, bazı kısımlar daha derin işlenebilirdi gibi geldi. Ama buna rağmen hikâyenin akıcılığı bunu çok hissettirmiyor. Özellikle tarih ve gizem seven biriysen kesinlikle içine çekiyor.
Benim için keyifli ve farklı bir okuma oldu. Hem bir şeyler öğrendim hem de sürükleyici bir hikâye okudum. İstanbul’a bir de bu gözle bakmama sebep oldu diyebilirim.

mimarların okuması gerektiğini düşünüyorum, ayrıca mesele sadece mimarlık da değil tabi ki suçluların psikolojisini anlamlandırabilmeye çalıştığın olayların kendi seçimin olup olmadığını değerlendirmek zorunda kaldığın, eğer benzer bir durumda kalsam ben de bu suçları işler miydim diye kendini yargıladığın düşündürücü ve derin bir kitap. öte yandan herhangi bir esere isim vermenin verilen her ismin eserle birlikte ömür boyu yaşadığını aslında bir şeyleri adlandıran kelimelerin o şeyler hakkındaki yargılarımıza katkı sunduğunu da keşfediyorsun.

Merhaba arkadaşlar. İbrahim Horuz'un yazmış olduğu "Acıyı Bal Yapan Adam" kitabı ile geldim.

Kitap aslında gazeteci Lütfü Oflaz'ın hayatını ele alıyor. Küçük yaşta yaşadığı sağlık sorunları, geçirdiği trafik kazası sebebiyle yaşamaz denilmesi ve bu kazaya bağlı olarak hayatına skolyoz gibi bir rahatsızlığın girmesi ve bu rahatsızlıkla birlikte hayatının nasıl etkilendiğini, dönemin başbakanı olan Süleyman Demirel ile nasıl bir araya geldiği, dergilerde aktif olarak nasıl yazmaya başladığını, gazetecilik hayatı boyunca neler yaşadığını ve çektiğini okuyorsunuz.

Bütün bunlar kitap içerisinde öyle güzel anlatılmış ki, kitabında anlatım dili ağır değil, aksine çoğu kişinin rahatlıkla okuyabileceği bir kitap. Olayların anlatımındaki akıcılık da ayrı güzel. Akıcılık anlamında hiç kopukluk vs yok ayrıca.

Tavsiye eder miyim kitabı? Evet ederim. Biraz önce de belirttiğim gibi çoğu insanın rahatlıkla okuyabileceği bir kitap.

Bir Kimya Meselesi, bilimle mizahı ve insan hikâyelerini ustalıkla bir araya getiren çok keyifli bir romandı. Elizabeth Zott karakteri, zekâsı, kararlılığı ve alışılmış kalıplara meydan okuyan tavrıyla beni çok etkiledi. Dönemin toplumsal baskılarını anlatırken aynı zamanda umut veren, yer yer eğlenceli ve düşündürücü bir hikâye sunuyor. Akıcı anlatımı sayesinde sayfalar hızla ilerliyor ve kitap bittikten sonra bile karakterler akılda kalıyor. Güçlü kadın karakterlerin olduğu romanları sevenlere kesinlikle tavsiye ederim.

Kitabı yakın zamanda keşfettim. İyi ki görüp almışım. Yazar, 25 yılı aşkın saha deneyimini; gerçek vakalar, karşılaşılan zorluklar, yapılan hatalar ve bunlardan çıkarılan derslerle okuyucuya aktarıyor. Kitabın en beğendiğim yönlerinden biri de tam olarak buydu.

Eser, kusursuz bir başarı hikâyesi anlatmak yerine, dijital dönüşüm sürecinin kolay olmadığını ve doğru kararlar alabilmek için deneyimlerden öğrenmenin ne kadar önemli olduğunu samimi bir dille ortaya koyuyor. Bu yönüyle sadece bilgi veren değil, aynı zamanda farklı bakış açıları kazandıran bir kaynak niteliğinde.

Bu kitap kurumlar için değil, bireysel hayatımız için de önemli bir hatırlatma niteliğinde. Dijital dönüşüm, liderlik ve strateji konularına ilgi duyan herkesin faydalanabileceği, deneyim odaklı ve yol gösterici bir eser. Mutlaka okumalısınız.

Daha sadece göçmen kaçakçılığını anlatan bir roman değil insanın vicdanıyla çıkarı arasında nasıl sıkışabileceğini gösteren sarsıcı bir hikaye. Hakan Günday, Gaza'nın gözünden çocukluğun nasıl elinden alındığını, kötülüğün bazen nasıl sıradanlaştığını çarpıcı bir şekilde anlatıyor. Günday'ın dili sert ama gereksiz yere değil; anlatmak istediği dünyanın ağırlığını hissettiriyor. Roman boyunca sadece göçmenlerin yaşadıklarını değil, onları bu noktaya getiren düzeni de sorguluyorsunuz. Gaza'nın vicdansızlığı beni en çok etkileyen noktalardan biriydi. Ama bu vicdansızlık doğuştan gelen bir kötülük gibi değil; çocukluğundan itibaren maruz kaldığı dünyanın, babasının baskısının ve normalleşen şiddetin bir sonucu gibi hissettirdi. Yine de zaman zaman yaptığı seçimler karşısında ona hak vermek mümkün olmadı. Bazı sahnelerde Artık dur demek istedim. Kolay okunan bir kitap değil ama muhteşem.

Yazarımızın ilk kitabı olmasına rağmen o kadar akıcı ve sade bir dille yazılmış ki, zannedersiniz daha önce birçok kitap kaleme almış. Bunda bir yayınevi sahibi olmasının ve yıllardır sayısız kitabın yayın sürecine tanıklık etmesinin de payı olduğunu düşünüyorum.
Kitap, gazeteci-yazar Lütfü Oflaz’ın çocukluğundan bugüne uzanan zorlu hayat mücadelesini anlatıyor. Yoksulluk, imkânsızlıklar, pes etmeyi gerektirecek kadar ağır sınavlar… Ama tüm bunların karşısında vazgeçmeyen, her düştüğünde yeniden ayağa kalkmayı başaran bir insanın hikâyesini okuyoruz.
Sayfaları çevirdikçe sadece bir yaşam öyküsüne değil; azmin, sabrın ve umudun nelere kadir olduğuna da tanıklık ediyorsunuz. Yer yer hüzünlendiren, yer yer motive eden bu kitap, yaşanan her acının insanı olgunlaştırabileceğini ve doğru değerlendirildiğinde bir güce dönüşebileceğini hissettiriyor.
Gerçek yaşam hikâyelerini okumayı sevenlere ve mücadele dolu hayat öykülerinden ilham alanlara tavsiye ederim.

Ne yazsa okurum dediğim yazarlardan biri oldu İrlandalı yazar Claire Keegan. Yaz sıcağında iç üşüten hikâyelerini(özellikle kitaba ismini veren Antartika öyküsünü) okumak farklı bir deneyim oldu. Dili akıcı, anlatımı yine içine alıyor. Anlam arayışı, yas, güvensizlik ve boşluk hisleriyle dolu hikâyeler. Yaza değil kışın kasvetine daha çok yakışan bir kitap bence.
Okuma hazzı iyi olsa da kısa romanları özellikle 'Emanet Çocuk' kitabı favorim.
"Erkeğine küçük bir oğlan çocuğuymuş gibi kol kanat geren kadınlardan olmayacağım. Halkımın bu özelliği benimle tarihe karışacak." cümlesini ayrıca beğendim.

Tarihin ve bilimin, milletin kendi gizli hesapları için nasıl araç edildiğini o kadar güzel anlatıyor ki... Adamlar tarihi ve bilimsel gerçekleri doğru dürüst aktarmak yerine, kendi siyasi ya da felsefi görüşlerini haklı çıkarmak için resmen uydurma hikayeler üretmişler, kitap da bunları bir bir ortaya döküyor.

Okuması acayip sarıyor. Bölümler kısa kısa ve dili çok akıcı. Kitaptaki örneklere bakınca, çoğu kişinin derdinin gerçekten dünyayı anlamak olmadığını, bilimi sadece işine geldiği gibi kullandıklarını çok net anlıyorsun.

Bugünlerdeki pek çok tartışmaya bambaşka bir noktadan bakmanı sağlayıp hepsinin ne kadar absürt olduğunu gösteriyor. Tıpkı eskiden herkesin Dünya'yı düz sandığı masalı kadar saçma (3. makaleye bakabilirsin).

Eğer bilim ve dinin kesiştiği konular ilgini çekiyorsa kesin okumalısın derim. Kitap da bize yutturulan palavraları gösterip işin aslına çok güzel ayna tutuyor.

Varlığımızı kanıtlamak için başkalarının onayına ihtiyaç duymamız bizim ne kadar aciz olduğumuzu göstermez mi?
Siz gerçeği bilseniz de başkalarının buna inanmadığı durumlarda bilgi ve inancınızın hükümsüzlüğü sizi çok çaresiz hissettiriyor. Eden ile bunu yaşıyoruz. Evim dediği yere giremiyor. Kocam dediği adama güvenemiyor. Hiçbir arkadaşı olmaması ve sosyal medya kullanmaması kendinin aleyhinde. Cüzdan, anahtar, kimlik yok. Yeni taşındığın yerde ortada kaldın çaresizce...
Okumaktan pişman olmayacağınız, akıcı bir gizem kitabı.
Yazarın diğer kitaplarından daha çok ters köşeler var. Bu da kitabı sürükleyici tutuyor. Yine her bölümde farklı bir anlatıcı kullanmış yazar. Okları hep başka bir yere çevirmekte ve anlatıcılara inandırmakta başarılı.
Sonunu fazla iyimser buldum. Ölüm tarihinin bilinmesi, anneannenin yaşamı ve ölümü gibi konularda bazı soru işaretlerim kaldıysa da keyifle okudum.