Onaylı Yorumlar

Yağmur Çiseliyor benim için sadece bir roman olmadı, aynı zamanda yakın tarihe farklı bir gözle bakmamı sağlayan çok değerli bir okuma deneyimine dönüştü. Açıkçası kitabın başlarında biraz zorlandım çünkü gerçek olayların tarih tarih anlatılması ve siyasi arka plan yoğun bir dikkat istiyor. Özellikle Demirel ve Ecevit dönemine dair bilgiler benim için oldukça öğreticiydi. Ama kitap ilerledikçe Metin ve Ceren’in üniversite yıllarına uzanan hikâyesi beni tamamen içine çekti. Tarihin sert atmosferi içinde o duygusal bağ kitabı daha akıcı ve sürdürülebilir hale getiriyor. Sadece bilgi veren değil, aynı zamanda hissettiren bir anlatımı var. En çok etkilendiğim noktalardan biri ise Çorum olaylarına değinmesi oldu. Üzerinden yıllar geçse de konuşulması gereken olayları cesurca ele alması çok kıymetliydi. Ayrıca kitabın sonunda yer alan kaynakça ve araştırma kısmı da eserin ne kadar emek verilerek hazırlandığını açıkça gösteriyor.

Polisiye dendiğinde çoğu insanın kafasında "asık suratlı polis, çelik iradeli müfettiş" gibi ciddi ve aşırı resmi imgeler canlanıyor. Murat Menteş ise bu algıyı terse çevirmeyi başarabilen sayılı isimlerden birisi. Polisiyeyi absürt komediyle harmanlayabilmesi ve eğlenceli kurgular yaratabilmesiyle Murat Menteş'in polisiyedeki yerinin çok ayrı olduğunu düşünüyorum. Dublorün Dilemması da yazarın ilk romanı ve absürtlük ve polisiye arasındaki dengeyi tutturabilmesiyle geniş kitlelere ulaşmış müthiş bir roman. Yıllar sonra Everest Yayınları bu roman için oldukça güzel bir baskı yayınladı. Bu kitabı seveceğinizi biliyorum, okumaya başlayın ve macera sizi içine çeksin :)))

Zweig’ın o akıcı anlatımını ve insan ruhunu kurcalayan tarzını her zaman çok beğenmişimdir. Özellikle kumar masasındaki ellerin hareketleri üzerinden yaptığı o müthiş tutku analizi, kitabın edebi açıdan en kusursuz ve büyüleyici kısmıydı.

Ancak hikayede anlatılanı büyük bir aşk olarak görmüyorum; durum daha çok marazi bir kurtarıcı kompleksine yakın. Dönemin Avrupa'sında yaşanan o büyük toplumsal ve ahlaki çöküşün izlerini taşıyan bu hikaye, karakterin yabancı bir kumarbaz uğruna tüm değerlerini 24 saatte sıfırlamasıyla, gerçekçi bulmakta zorlandığım o tanıdık Zweig abartısı sınırlarında geziyor. Sonundaki hayal kırıklığı ise bu körü körüne yaşanan saplantıların doğal bir sonucu.

Kısacası; karakterin kararlarına hak vermesem de, yaşadığı bu anlık patlamayı dönemin ruhuna uygun, bastırılmış bir hayatın tehlikeli bir savruluşu olarak izlemek çok tatmin ediciydi. Sürükleyici bir novella.

Dünya yeri geldiğinde üç beş adımlık bir genişliğe sahiptir. İnsanın kanıksadığı bu küçük alan bile birçok anı ve anıyı bünyesinde barındırır. Hayatın küçük ayrıntıları dikkatli bir göz için sonsuz öykülerin rahmine döner. Doğruöz’ün bu kitabı sınırlı bir zamanda ve mekanda okuruna deyim yerindeyse tay-ı mekan ve zamanı yaşatıyor. Kendi geçmişinde keşfe çıkan insanın bir göz kapamalık seyir zevkine davet edilen okur yaşanmışlık ve gerçekçilik sayesinde adeta bazen anlatıcıyla yer değiştiriyor. Hayatın gizini kendi geçmişinde arayan sesin muhakeme, hesaplaşma, tartma, tatma velhasıl yaşam tecrübesi en saf haliyle satırlara yansıyor. Anlatımın zindeliği güçlü entelektüel anlatım başka bir yazarı anımsatırsa çekinmeden arka kapağa bakabilirsiniz. Doğruöz’ün Adnan İslamoğulları ile uyuşan edebi tarzı sayesinde oluşan üslup ortaklığı bazı anlatım parçalarının birleşmesinin önünü açıyor. Yazarların dost olduğu gibi kitapların da dostluğunun vaki olduğu eserde aşikar oluyor.

Edebiyatımızın en önemli yazarlarından Tanpınar'ın öyküleri kendine has tarzıyla karşımıza çıkıyor. 7 öykünün bulunduğu bu derlemede kitaba ismini veren Yaz Yağmuru öyküsü, adının da çağrıştırdığı gibi hızlı başlayan, kısa süren hayalle gerçek arasında bir aşk hikayesi, ya da bir heyecan, tatlı bir macera. Diğer öykülerinde de olduğu gibi, en dikkat çekici bulduğum şey, duyguları ifade edebilme yeteneği oldu. Öykünün kahramanının hızlı duygu geçişleri, konuşmalarda ve seslerdeki duyguları tanımlama becerisi, karşısındaki kadını en beğendiği ve hoşlandığı anlarda hissettiği korku, çekince, huzursuzluk anları. Tanpınar özgünlüğü, zekası, toplumsal değerleri öykülerini bambaşka bir seviyeye taşıyor. Adem ile Havva öyküsü en iyi anlatılmış öykülerden biri olabilir. Adem ile Havva'nın yeryüzüne gönderilişi ve insanlık hayatının başlangıç anını tasvir edişi oldukça etkiliydi.

5 yaşındaki kızım için edindiğim bu eseri, onunla buluşturmadan önce bir ebeveyn gözüyle kendim okudum. Yazar, başörtüsü bilincini çocukların saf dünyasına o kadar sıcak ve sevimli bir şekilde entegre etmiş ki etkilenmemek elde değil. Hikaye boyunca, başörtüsüyle gündelik hayatın her anında, helal dairesinde kalınarak nasıl neşeyle ve özgürce vakit geçirilebileceği anlatılıyor. 'Örtümü seviyorum, onunla kendimi çok rahat hissediyorum ve biz böyle giyinmeyi severiz' alt metnini çocuğun ruhuna harika bir üslupla işliyor. Kız çocuklarına bu farkındalığı aşılamak isteyen herkesin kütüphanesinde bulunması gereken, samimi bir eser.

Herkes Göbeklitepe’yi sadece "dünyanın en eski tapınağı" diye anlatıp geçiyor ama bu kitabın derdi çok başka. Göbeklitepe'nin Kayıp Mührü'nü okurken, yazarın sadece sürükleyici bir macera yazmak istemediğini, insanlığın o en derindeki köklerine gerçekten kafa yorduğunu hissediyorsunuz.
​Kayıp bir mührün peşinden giderken, aslında insanın kendi kökenini ve evrendeki yerini arama yolculuğuna şahit oluyoruz.Maddi dünya ile metafizik arasındaki o ince çizgide yürümeyi, sembollerin dilini çözmeyi ve "Biz gerçekten kimiz ve buraya nereden geldik?" sorusu üzerine derin derin düşünmeyi sevenler ne demek istediğimi anlar aslında...
​Benim için sadece bir oturuşta okunup bitecek bir kurgu değil, arkasından araştırma yapma isteği uyandıran, düşündüren bir deneyim oldu. Gizem ve derinlik arayanlara tavsiyemdir.

Dinozorlar hakkında giriş niteliğinde bir eser. Fakat bence kitabı güzel yapan şey okuyucuyu direkt olarak yoğun bir bilgiye boğmaması, bunun yerine modern paleontoloji biliminde bu çıkarsamalara ve bilgilere nasıl ulaşıldığını okuyucuya göstermesi. Örneğin, şu tür dinozorların diyeti şu şekildeydi, bu tür dinozorların diyeti şu şekildeydi deyip geçiştirmek yerine bir paleontoloğun yeni keşfedilmiş bir dinozor fosilinden yola çıkarak o dinozorun diyeti ve diğer özellikleri hakkındaki varsayımlarına nasıl vardığını göstermeye çalışmış. Bunu yaparken de oldukça akıcı ve anlaşılır bir dil kullanmış.

Kitabı iyi okursanız, bir insanın hiç nedensiz sadece içindeki bencil duygular, güç istenciyle neler yapabileceğine ne kadar yozlaşabileceğine şahit olursunuz. Üstelik bu yanlışlar uzun süreye yayıldığında gayet normal kabul edilir, bunu da anlarsınız.

Kaç hayatın bencillikle ve güç istenciyle yitip gittiğini görmek sadece Tolstoy'a acı vermiş. Tüm çevresiyse kölelerde, efendilerde bu durumları normal karşılamış.

Böyle kitaplar çok dikkatli okunmalı, sonuçta Tolstoy uyanan bir insan, beyninin kontrolünü ele almayı bir şekilde başarmış. Beyin çok güçlü bir organdır, kontrol etmeyi bilmezseniz o sizi kontrol eder.

“Bir kartpostala tek kelimeyle ‘ten’ yazardım.” diye başlıyor Katya … ve sonrasında John Berger devam ediyor. Şaşırtıcı, ruhu ve dimağı şenlendiren bir eser ortaya çıkıyor… Berger tarzı bir anlatım, öyle kuru kuruya değil; içine hayatı, insanı, bedeni öyle bir dille ele alıyor ki, üslubun güzelliğinden mi, Tiziano’nun gerçekliğine Berger’lerin muazzam katkısından mı bahsetsem şaşırdım.

Bakmakla görmek arasındaki o fark, ayırt etme gücü, ayrıntıların dirilmesi, ayrı ayrı ele alınsa bir kitap daha çıkar sanki.

Berger’lerin bakış açısına kapılarak okuduğum kitabın ana öğesi Tiziano resimleri olsa ve ilk bakışta soğuk bir eser gibi gözükse de aslında öyle değil. Sımsıcak bir ortamda hoş, ilgi çekici ve derinlemesine bir sohbet okuduğum.

O kadar çok altı çizilecek yer var ki ! Okudum, okuyun, okutun.

Sevgiler.